بهارخواب

شعرها و کتاب ها

2009-01-24T10:04:00.001-08:00

این دوماه

این دوماه اخیر برایم شادی آور بود و روزهای خوبی را پشت سر گذاشتم. با انتشارات سبزان قراردادی منعقد کردم به جهت کتابی که خیلی دوستش دارم؛ یعنی طوطی نامه که بازنویسی اش کرده ام ودر آینده ای نزدیک با برداشتهای آزاد از داستانهای غریب وزیبا و تودر تویش

می خواهم؛ کارهای داستانی جدیدی در حوزه مورد علاقه ام یعنی کودک ونوجون انجام بدهم

گنجینه هایی این چنینی, در ادبیات کهن ما بسیار هستند که باید به شکلی خلاقانه به آنها پرداخته شود

این خبر در خبر گزاری کتاب ایران

این خبر در خبرگزاری ایسنا

ماه پیشانی قصۀ ما

کتاب ماه پیشانی قصۀ ما هم کما کان در حال سفر به کشورهای مختلف است. این آخری ها رفته بود به نمایشگاه فرانکفورت و آن چنانکه مترجمم می گفت؛ استقبال خوبی هم از آن شده بود.نسخۀ انگلیسی این کتاب توسط انتشارات منادی تربیت در دست چاپ می باشد. این کتاب در حال حاضر قرار است به امید خدا به جشنواره بولونیا هم برود وامکان دارد من هم سفری به همراه کتابم داشته باشم به کشوری که خیلی دوستش دارم, یعنی ایتالیا.یادش به خیر استاد درس رسم فنی مان که تحصیل کردۀ ایتالیا بود؛ آقای طلایی یادش به خیر! عاشق کلیسای سانتا ماریا دل فیوره بود وبه هنگامی که نام این بنای زیبا را بر زبان می آورد؛ کش وقوس ظریفی به دستها وپاهایش می داد و با ظرافتی خاص در بیان, از آن یاد می کرد

ششمین جایزه ادبی اصفهان

در ماه گذشته پیرو دعوتی که از من برای شرکت در جشنواره ادبی اصفهان شده بود به اصفهان شهری که تا به آن موقع این چنین از نزدیک ندیده بودمش؛ رفتم.کتاب ماه پیشانی قصه ما از بین 307 اثر ارسالی به جشنواره در لیست 30 اثر نهایی قرار گرفت وداستان ِ منتشر نشده ام به نام پهلوان وآقای نویسنده که در آینده ای نزدیک در نشر چشمه به چاپ خواهد رسید؛ از بین 205 اثر ارسالی به مقام پنجم رسید وطی مراسمی به همراه داستانهایی دیگر از سایر نویسندگان از آن تقدیر به عمل آمد

متن خبر در خبر گزاری ایسنا

اصفهان زیر پل خواجو شبستانی بود؛ پیوسته در نقشینۀ آواز... تا ساعت یک ونیم شب, من و محمد رضا شمس واحمد اکبر پور آن اطراف پرسه می زدیم. در منفذ ِ طاقی ها, کنارۀ زاینده رود, جشنی از آواز بر پا شده بود

لطیفه های شیرین زهرالربیع

کتاب دیگرم با نام لطیفه های شیرین زهرالربیع به همت انتشارات پیدایش از زیر چاپ بیرون آمد. :این هم اخبارش در

خبرگزاری کتاب, ایبنا
در کتاب نیوز

درسایت انتشارات پیدایش
در سایت صبا

سه گانه ای حماسی, فانتزی را در دست چاپ دارم که اولین جلد آن به همت انتشارات پیدایش به چاپ خواهد رسید.نام اولین رمان این مجموعه:پهلوان گودرز وکابوس مرگبار نام دارد

مجموعه سه جلدی من با نام فرشته های خیس به همت انتشارت منادی تربیت در چند روز آینده وارد بازار کتاب خواهد شد

اخبار کتابهایم در ایبنا
اخبار کتابهایم در ایسنا

اخبار کتابها در سایت افسانه ها

کتاب حکایت خیره سران من هم که توسط انتشارات منادی تربیت به چاپ رسیده بود د ماه گذشته به چاپ دوم رسید

متن خیر در خبر گزاری ایسنا

مجلات

این روزها برای مجلات کودک ونوجوان هم می نویسم.برای دوچرخه,ستاره گان جزیره که مجله ای ایست بسیار حرفه ای برای کودکان و نوجوانان که دبیر بخش ادبی وطنزش دوست عزیزم, نویسندۀ باسابقه وخوش ذوق, محمدرضا شمس می باشد. بله همان نویسندۀ هادی وهدای معروف! یادتان که هست؟!هادی, هدی, آق بابا

و همچنین برای مجلۀ دوست کودکان و خردسالان و همچنین مجلات پوپک وسنجاقک و قاصدک که در قم منتشر می شوند وتیراژ های بالایی هم دارند

از اواسط بهمن چاپ کارهای داستانی من برای کودکان در این مجلات آغاز می شود

شعرها ویادها

لیلا فرجامی عزیز هم که چندی است از او بی خبرم؛ در ویراستاری نهایی کتاب ماه پیشانی قصه ما برای چاپ در انگلستان, به مترجمم یاری رساند. از کمکش صمیمانه متشکرم. گویا قرار است در رادیو زمانه برنامه شعری ترتیب دهد که از من خواست چند تایی از شعرهایم را به همراه بیوگرافی ام برایش بفرستم که فرستادم.ضمنا در برنامه خانم هما سرشار هم ماندانا زندیان عزیز هم قسمتی را به شعر معاصر اختصاص داده که پیرو درخواستش, فایل صوتی از شعرهایم را با صدای خودم, برایش فرستادم که در برنامه به آن خواهد پرداختلیلا وماندانا هر جا هستند خداوند به سلامت داردشان

با سه شعر از لیلا وماندانا وخودم یادی می کنم از این دو وخودم

اولی از ماندانا زندیان

زندگی من

مادرم فکر می کرد
زندگی من یک تلویزیون رنگی ست
و برنامه هایش را می شود
هر چند ثانیه یک بار
با لمس شماره ای
از راه دور عوض کرد

پدرم فکر می کرد
زندگی من صحنه ی نمایش است
و شخصیت من می تواند
هر چند دقیقه یک بار
با خاموش و روشن شدن یک چراغ
همراه با لباس و کفش و آرایش و مدل موهایم
تغییر کند

من فکر می کردم
زندگی ام پیله ای کوچک بود
که خیلی دلم می خواست
پاره اش کنم
و بال های خوشرنگم را
یک بار هم که شده
در آفتاب ببینم

دومی از لیلا فرجامی

برای سرزمین از دست رفته

شب سیاهی را از چشم تو آموخت
و من
چشم تو را
از شب
و پس
سیاهی
پیامبری شد
که از وحیِ کبودِ ستاره گانش
آیاتی آورد به هدایت خاک
با الفبایی به سنگینیِ کفاره هایمان

و پس
سیاهی
خدایی گشت
بر پلکهای بسته یِ جهان
و پس سیاهی
و پس سیاهی
و پس سیاهی
تو را می دید
و
نمی دید

سومی از خودم

...جاده چون شلاق

می نشیند جاده بر چین گردن
فرزند مِهی پوشیده اناری رنگ
می گذرد ازجاده
می رسد به روبرو
!می بیند جاده ای که پیموده پشت وروست

پدر با دامنی از دانه های عقیم
...که گفتند دفن شدند

پس باغی آغاز شد با انارهایی که گهگاه می درخشیدند
گفتم:نگاه کردیم
چشم بر هم نگذاشتیم
اما انار دانه نکرده ودستان سرخ؟

چین می خورد بدن
معوج می شود نظر گاه
انار می رود
سرخی ِ چیست که می ماند
بر چشمهایی که ندیده گرفته شدند
بر گوشهایی که بی وداع از ما کنده شدند

می نشیند جاده چون شلاق
هر چه بود نفهمیدیم
که آیا انارها را در خواب دیدیم
یا این همه جاده مه گرفته اناری را
!از لبان سرخ دیوانه ای شنیدیم

ماه پیشانی قصه ما

2008-06-13T11:50:00.000-07:00

دو کتاب از من که برای گروه سنی ب وج نوشته بودم وسه سال پیش قرار داد آنها را بسته بودم همزمان توسط انتشارات منادی تربیت به چاپ رسیدند این دو کتاب دعای درخت و

.ماه پیشانی قصه ما نام دارند

کتاب ماه پیشانی قصه ما

این کتاب قرار است به زبان انگلیسی نیز ترجمه شود.این قصه برداشتی است آزاد از قصه قدیمی ماه پیشانی.نگاهی است از منظری نو به فولکلوری که سینه به سینه گشته وبه ما رسیده است.من سعی کرده ام از زاویه ای دیگرگون به این افسانه نگاه کنم وخوانشی جدید را از آن ارائه بدهم

من معتقدم افسانه های قومی ما معانی پنهان ومستوری دارند که باید در افق معنایی جدید ودر فضایی متفاوت به آنها پرداخته شود. این قصه برای من آغازگر راهی است تا افسانه های دیگری را نیز به صورتها وخوانشهای متفاوت باز خوانی کرده واز منظری جدید به آنها بنگرم
حق کپی رایت این کتاب به ناشری در کشور انگلستان فروخته شده است وبه زودی در این کشور به چاپ خواهد رسید

:مطلبی از من برای معرفی اثر در پشت کتاب آمده است که اینچنین است

ماه پیشانی قصه ما مثل ماه پیشانی قصه شما نبود به جای ماه یک کبودی بزرگ روی پیشانی اش نشسته بود ماه پیشانی قصه ما خواهر ناتنی ماه پیشانی قصه شما هم نبود همان طور که نه غول ما غول قصه شما بود نه چراغ جادوی ما چراغ جادوی قصه شما همه می گفتند:ماه پیشانی را یک جادوگر نفرین کرده است

این کتاب حاصل تفکرات من در باب اسطوره وفلسفه است به زبانی مناسب رده سنی یاد شده در شناسنامه کتاب.این کتاب دغدغه های من است در باب موضوع پیچیده خیر و شر.با نگاه مجدد به یک قصه بومی قصد من بر آن بود تا تفکری خارج ازمحدوده های اقلیمی وجغرافیایی به مخاطبان عرضه نمایم. من با گرفتن نشانه هایی آشنا از یک قصه آشنا آشنایی زدایی کرده ام من حال خود در مقام خواننده اثر خود چنین می گویم سعی من چنان بود وحال من خود به خواننده اثرخود تبدیل گشته ام مانند شمایانی که چه در اینجا و چه در آن سوی مرزهای اقلیمی کشور من خواننده اثر من هستید.خوشحالم ازاین که این کتاب سعی مرا به آن سوی مرزها کشاند تا مخاطبانی با بینش وتفکری متفاوت و در اقلیمی متفاوت به آن بنگرند.خوشحالم

ماه پیشانی

شعری از خودم را که سالها پیش سروده بودم با نام ماه پیشانی در اینجا می آورم من معتقدم یک نویسنده کودک ونوجوان قبل از اینکه یک نویسنده باشد باید یک شاعر باشد برای نقب در دنیای عجیب ورنگارنگ وپرمعنای کودکی وبرای گفتن از این جهان وهمچنین گفتن برای این جهان باید شاعر بود

ماه پيشاني

قصه ها به آسمان قد نكشيدند
و
شعرم آن قدرها روشن نبود
تا
ببينم آ سمان
به
زمين
افتاد

ابرها
قصه هاي ماه پيشاني را تر كرده بودند
آنقدر كه گُلهاي دامنش
به شعرم پيچيده بود

گفتم: ماه پيشاني قصه ها
من كه پيشاني ام به اندازه شما روشن نيست
تا
آخر اين شعر را ببينم
پيشاني شكسته آسمان را
مرهمي از گُلهايتان بگذارم

در گريبانش كه بوي لا لا ئي مادر بزرگ مي داد
خوابيد م
آخر اين شعر بيدار شدم

ماه را به من داده بود
پيشاني اش را به آسمان

دعای درخت

کتاب دعای درخت قصه علاقه پسرکی است به درخت وموسیقی او صدای موسیقی درخت را می شنود ودرخت برای او می شود درخت موسیقی.این قصه را بسیار دوست دارم این قصه برگرفته از دوران کودکی خود من است به یاد حسرتها وخوشیهای آن دوران نوشتمش.تا مقدس بدارم عبور شیرین خاطره را از منظر اکنونم.این کتاب در باب صورت مثالی درخت است.نقبی در رمزگونه گی این عنصر خیال وواقعیت که بسیار از ان سروده وگفته اند وحکایت یک مکاشفه موسیقایی است که چون درخت شاخه می گسترد وبزرگ میشود این کتاب برای کودکان است وبه زبان آنها

به یاد سنگ افتاب اکتاویو پاز افتادم

بیدی از بلور

فواره ای بلند که باد کمانی اش می کند
درختی رقصان اما ریشه در اعماق
بستر رودی که می پیچد پیش می رود
روی خویش خم می شود دور می زند
وهمیشه در راه است

کوره راه خاموش ستارگان

چاپ دوم

یکی از کتابهایم به چاپ دوم رسید. این کتاب حکایت خیره سران نام دارد واثری است طنز برای نوجوانان این کتاب هم در انتشارات منادی تربیت به چاپ رسیده است

اخبار کتابهایم

درایسنا

1 2 در خبرگزاری کتاب

در روزنامه تهران امروز

ماه پیشانی قصه ما

تا دانه عزیز هم لینک داده بود با تشکر از یوسف

سایت انجمن فرهنگی ناشران کودک

شعری از من

نام

باز كردي رود را از كمرگاهت
نامش را خواندي و نيل
شكل گرفت

خوابيد قلم
و گهواره خطي كشيد بر ديدگان نمناكت

آسيه تن مي شست درنسيم ُو نيل
مي نوشت بر دستانش
تعبير خوابهاي مصر را

وانموده ها

2008-03-30T13:13:00.000-07:00

سایه

هدایت برای سایه اش می نوشت.یک سایۀ واقعی
ما بی سایه با دست افزاری مجازی در دنیایی مجازی با خواننده گانی مجازی با یک دلخوشی مجازی نگاه کنید همه چیز مجازی است
یاد صحنه ای از فیلم ماتریکس افتادم جایی که کوهستان نبود توهم کوهستان بود؛ توهم نوشیدنی بود؛ توهم خوردنی بود توهم گوشت بود؛ توهم خون بود؛ همه چیز تبدیل به مثل ِ مثلِ مثل ِ شده بود.جهان وانموده ها, تصویرهای مجازی, گوشت مجازی, خون مجازی جهان وانموده ها جهانی که بودریار ودیگر فلاسفه از وجودش گفتنداین عبارات را از کتاب جامعه یعنی بیست ویکمین فصل تورات بخوانید. بعضی می گویند این عبارات به هیچ, وجه وبه هیچ صورت در کتاب جامعه نیامده. شاید خود اینها نیز وانموده ای از کتاب جامعه باشد! که بودریار کشف کرده است

وانموده هرگز آن چیزی نیست که حقیقت را پنهان می دارد وانموده حقیقتی است که عدم وجود حقیقت را پنهان می دارد وانموده حقیقی است

از بودریار

پنهان کاری یعنی تظاهر به نداشتن آنچه داریم. وانمودن یعنی تظاهر به داشتن آنچه نداریم. یکی کنایه به حضور دارد؛ دیگری به غیاب. کسی که وانمود به بیماری می کند بعضی از علائم بیماری را در خود تولید می کند
ما ودوستان ما از نوع دوم اند. ما وانمود می کنیم که دوستیم ولی در پنهان وخلوت خود, از هم رنجه ایم. چونان که با یک غوره سردیمان می شود وبا یک مویز گرمیمان. هیچ چیز ما پایدار نیست. چراغ یکدیگررا تا صبح روشن نمی گذاریم.واین بر می گردد به بنیانهای فرهنگی و تنگناهای عجیب وغریبی که در آن روزگار می گذرانیم وهمچنین فتنه ای که معتقدم همه آتشها از گور اوست بیماری اقتصادی, تورم, بیماری هلندی, اقتصاد وراداتی,و همچنین نظریه های وارداتی

من به تو بد گمانم وانمود می کنم که این طور نیست. شاید هم مثل یک بازیگر زبر دست خودم باروم شده که تو اسطوره منی

اما در یک بالا وپایین رفتن صفرا, اختلال در گوارش واسباب هاضمه, یا بوجود آمدن اختلال کوچکی در تیروئید و...همه چیز ما به هم می ریزد به یک آن زاهد شوریده سر به یک آن مست دیوانه سر

برای شعرهایم

دلم برای شعرهایم سوخت. آخر کدام ناشر کتاب شعر چاپ می کند؟اگر هم چاپ می کند به روالی عجیب وغریب وتحکم زاست. بعدش کیست که بخواند؟حتی شاعران هم کتابهای شعرهم رانمی خوانند. البته این عدو برای من سبب خیر شد رفتم به سمت قصه وقصه نویسی و چقدر خوشحالم که وضع قصه نویسی بهتر است وبسیار بهتر.اما من همیشه خودم رامدیون شعر می دانم.معتقدم یک نویسنده کوک ونوجوان حتما باید شاعر هم باشد. من از عرصۀ شعر به نوشتن برای کودکان روی آوردم.اما این بیماری حذف, این بیماری ندیدن, این کوری این توهم ِ توطئه تا کجا می کشاندمان؟
مرا که اینجایم در همین اتاق که می تواند مرکز جهان باشد واتاق شاعری دیگر ونویسنده ای دیگرهم. نه در پاتوقی هستم نه در روزنامه ای, نه در حلقه ای, نه .... چقدر وانموده ها زیادند مثل دوستی, مثل انسانیت, مثل ....
آمدیم کتاب هم چاپ شد. دیگر خبری هم از مجله های وزین ادبی آن دوران هم که نیست خودتان می دانید. آدینه رفت؛ عصر پنج شنبه رفت؛ کارنامه هم رفت مثل گلشیری
من شاعرم ونه یک ویزیتور, ونه یک کارشناس ِ تبلیغات ونه یک کافه نشین ونه یک شاعرنام آشنا برای یک روزنامه نگار یا یک خبر گزار

این منم که داد ه اند به من فرشتگان خلعت شاعری ام
چون باز آمدم از سفر شبانه ام
ندیدمت ای الهه سیمین تنم
گویا باز لباس زخم پوشیدی
ای زن! توای نیمۀ زنانۀ جان ِ شرحه شرحه ام
این منم

شعرهایی ازخودم

دامن ِ ناهید

ساختیم ونشستیم
چهار عنصر هستی به چهار میخ کشاندیم
اجنه وشیاطین
ادعیه و باطل السحر
الفیه و شلفیه
به خورشید بستیم
کیمیا را زخاک
سرمستی را ز باد
سحر ناهید را ازآب ربودیم
خاکستری در باد

بر دامن ناهید
زنی که گفتند
در حومه های شهر تکه پاره از یک تجاوز جمعی

حالا من با شعرهایی که او بود
به تعمید کدام جنین به خاک افتاده روم
نه اجنه وشیاطین
نه الفیه وشلفیه
دستی فزون تر از افسون
اینگونه می کند از بیخ
حالا کجاست سرود شاعری که این خاک را به نظر کیمیا کند

گویا کسی روی آب راه می رود
همانگونه که شب به یک افسون
چشم خمار یار می شود
خورشید شماطه دار هم روی هر ساعتی از شب
تنظیم می شود

اینسو ناهید آن رویای سیم تن
در فاضلاب های شهری وصنعتی
اژدهایی شاخدار می شود

آری ساختیم , ساختیم
این بار چهار عنصر نیستی
به هم بافتیم

شاعر خوب

شعرها را نگاه نکرده پذیرفت, ناشر
تعجب کردم
امضایش پای قرارداد,یقینم داد که نه

منتظر امضایم نشد
وبرگه ای هم نگرفت درِ ازای پولش

پیشترها حتی یک دفعه هم برایم وقت نداشت
وشعرها را نخوانده رد می کرد
حالا کتاب های تازه اش را به من می داد
داستان های ساعدی
هزارتوی های بورخس
شعر های نجدی

می خواستم پرواز کنم
پرواز کردم
خوردم به سرفه های نجدی
به چشمهای بورخس
به نفسهای ساعدی که بوی تند سیگار می داد
دلگرم شدم
تعجب کردم
خوابم نیامد
چند سالی است که دیگر نمی خوابم
اگر بخوابم می میرم
یا اگر بمیرم می خوابم؟

جمله ای آمد
مثل یک کلاغ مرده خورد به صورتم
شاعر خوب شاعر مرده است

باران های بی قرار

باران های بی قرار عصرگاهی را بخوان
تا گواهی دهند
سدوم و عموره نبوده ام
که اگر نگاهم کنی
کوهی از نمک شوی
تخت جمشید بوده ام
که بی نگاه تو
ویران گشته ام

نشانی مختصر

2007-12-27T12:40:00.000-08:00

از کتابهایم

از خودم وکتابهایم در تهران امروز

از کتابهایم در خبر گزاری کتاب ایران

یکی از کتابهای من که در انتشارات منادی تربیت زیر چاپ می باشد؛ ماه پیشانی قصه ما نام دارد که در فضایی فانتزی می گذرد. این کتاب برای کودکان نوشته شده و هم اکنون در حال ترجمه به زبان انگلیسی است تا در بازارهای جهانی عرضه گردد.نسخۀ فارسی کتاب تا سه هفته دیگرراهی بازار کتاب ایران خواهد شد

اُستادان ما

گر زحال‌ دل‌ خبر داری‌ بگو ور نشانی‌ مختصر داری‌ بگو

درآن روزها که دانشجوی جوانی بودم؛ با عصرهای پنج شنبه و باران ودرختهای بلند ِ پارک شهر؛ گفتگویی داشتم. با دفترِ شعر جوان درحوالی اش.با کفشهای پاره وجورابهای سوراخ پای یخ کرده و کاغذهایی آغشته به شعر.قسمتی ازعصرهای پنج شنبۀ بیست سالگی من مابین درختهای کاج نیاوران وپارک شهر قسمت شده بود. قیصر امین پور بود, ساعد باقری, سهیل محمودی, حسن حسینی که رفته گان را خدایشان بیامرزادساعد باقری در شاعر شدن من نقش قشنگی داشت. باقری استاد دیدن بارقه های پنهان شده در شعرها بود
بهرام بیضایی در نویسنده شدن من نقش اساسی داشت و صادق هدایت هم
بی نهایت. چرا که به قول محمود دولت آبادی:همه ما از تاریکخانۀ هدایت بیرون آمده ایم.همانطور که جای خالی سلوچ جای خیلی چیزها را در ذهن من پر کرد
استادان ِ ما کتابها هستند. استادان ِ ما متونی بارآورند. متونی خلاقیت افزا.استادان نادیده ام را در کتابهایشان بسیار دیده ام. از پانزده سالگی .میان نمایشنامه ها, فیلم نامه ها و داستانها یشان
فیلم نامه خوانی ونمایشنامه خوانی با بیضایی وساعدی شروع شد
اولین ملاقاتم نمایشنامه ای از بیضایی بود:دیوان بلخ و سپس هشتمین سفر سندباد, حقایق در باره لیلا دختر ادریس, قصه های میرِ کفن پوش و... ادامه داشت وسپس ساعدی را در چوب بدستهای ورزیل عزادارن بیل و...ادامه داشت.بیضایی پرده از فریبی بزرگ برداشته بود و از هویت مخدوش ما گفته بود. اینان سخن را به سریری شایسته نشانیدند وبر سرش اورنگی درخشان گذاشتند

کتابها

آه کتابها ,کتابها, کتابها, ای استادان بی ریا وبی مدعا
آه ای خلوتهای غریب شبهای مکاشفه
آه ای میزهای خوشبخت ای قلمهای سحر انگیز
آه ای کلمات شوق انگیز

در آن جمع

در آن جمع علاوه بر اینها احمد اکبرپور وشهرام شکیبا هم بودند. بعد از آن سالها هر یک سرنوشتی یافتیم و زان پس, گهگاه دیدمشان به فواصلی دور؛ شاید نه چشم در چشم, بلکه به شکل ِ عکسی, کلمه ای, نوشته ای در کتابی, روزنامه ای, دفتری.و .گهگاه محفلی ونه پایدار.منتشر شدیم در کلمه ورفتیم
عصرهای بارانی پاییز بود ومن بودم وسودای شاعری
دانشجوی جوانی بودم رشتۀ مرمت آثار تاریخی رشته ای غریب دور و مهجور! هر کس که می رسید طعنه ای می زد
از میان پیامبران گشتی وگشتی جرجیس رایافتی
دیگری می گفت:بزن تو کار زیر خاکی
و من سری شوریده داشتم آنقدر که از توپخانه تا به تجریش پیاده رفتم با همان کفشها.از دیدن مسافران ِ بیضایی برمی گشتیم. زیر چتر ِ بهجت که حالا در رویا هم نمی بینمش!چه بارانی می آمد
وعشق... عشق... عشق

وعشق... عشق... عشق... که مادر ِ همه شوریدگیهاست که اگر نبود مرا یارای پیمودن آن راهها که به اینجا رسانیدم؛ نبود. به نوشتن؛ به کتاب؛ به کتابهایی که نوشته ام

ماه پیشانی قصۀ ما
حکایت خیره سران
کفشهای بابا
...و
اینها وکتابهایی دیگر حاصل شوریدگیهای منند برای بچه ها برای دخترم برای دخترت

به قول جویس کارول اوتس

هنر موجب سربلندی ضمیر است. داستان کوتاهی خلق می کنیم .که پر است از مردمی که زاییده ذهن ما هستند

مدرسۀ ما

مدرسۀ ما رفتن به پیشواز ِ عصرهای پنج شنبه بود. مدرسۀ ما اتاقی بود؛ با پنجره ای رو به خرمالوهای مغموم. مدرسۀ ما سراشیبی برف بود و زمستانی که جیبهایمان را پر کرده بود تا با ما به مقصدی سردتر بیاید:نیاوران پشت کاخ دانشکده میراث فرهنگی رشتۀ مرمت آثار تاریخی قیصر امین پور وحسن حسینی به مباحث تئوریک ادبی وتاریخچه سبکهای ادبی وانواع ادبی و انواع شعر می پرداختند. ساعد باقری همیشه مجری جلسه بود والحق اجرایی زیبا داشت ونقطه نظراتی زیباتر.شعرمی خواندیم واو گوش می داد

اکبر رادی

روزنامۀ همشهری امروز را باز کردم آه... چه تاسف انگیز خبری بود! اکبر رادی بر اثر سرطان مغز استخوان در سن شصت وهشت سالگی در گذشت وبه جاودانگان پیوست.اشکم در آمد
من بهرام بیضایی, غلامحسین ساعدی واکبر رادی را سه چهره تاثیر گذار وتابناک و ستون های استوار ِ ادبیات نمایشی معاصر ایران می دانم .اورنگ ِ جاودانگی بر سر پرشورشان تابناک بادا
من نمایشنامۀ ارثیۀ ایرانی نوشتۀ اکبر رادی را شناسنامۀ تاریخی, قومی, مردمی می دانم که گرفتار پیله ای هستند که خود بافته اند .گرفتار ِ چرخۀ شومی که تکثیر بن بستهای مکرر است. ارثیۀ ایرانی بازگشایی زخمی است که از کهنه گی روبه فساد گذاشته و می رود تا بدن را به اضمحلال بکشد. از درون این نمایشنامه صدای محزون وچشمان حسرت آلود شکوه ها را می شنوم ومی بینم که پنهان از موسی ونگاه آقا! ترانه می خواند. گویا برای نسلی سوخته مرثیه می خواند.و آنگاه شکوه ضمیر رادی ر امی بینم که به کنه فاجعه پی برده وغده ای سرطانی را دیده است

رادی هم رفت. اسیر دیو سرطان شد. روح شکوهمندش را حالا با خنده ای بر خاکیان وسلامی بر افلاکیان می بینم. وصدایی ر امی شنوم

ساغرم شکست ای ساقی
رفتم زدست ای ساقی
در میان طوفان
بر موج غم نشسته منم
در زورق شکسته منم
ای ناخدای عالم
تا نام من رغم زده شد
یکباره مهر غم زده شد
بر سرنوشت آدم
ساغرم شکسته ای ساقی
رفتم زدست ای ساقی

شعری از من

گاهی شبها

آسمان گاه زنی می شود
وبرای آرایش خود می خواهد این نقطه را پاک کند
می بارد
و وقتی نگاه می کنم تمام کَک مَکهای صورتش
پاک شده اند

نگاه می کند
هنوزآن نقطه مانده است

گاهی شبها آسمان آنقدر می بارد
که من اُستوایم را گم می کنم

عیبی ندارد
بگذار گاهی هم او
به زیبایی اش ببالد

كفشهاي بابا

2007-09-22T11:17:00.000-07:00

كفشهاي بابا

در جشنواره كتاب برتر كه به همت انجمن فرهنگي ناشران برگزار شد يكي از كتابهاي من به نام كفشهاي بابا كه آن را در انتشارات گوهر دانش به چاپ رسانده بودم همراه شش كتاب ديگر به لحاظ متن ومحتوا به عنوان كتاب برگزيده انتخاب شدنداين جشنواره در تاريخ نوزدهم شهريور در محل كتابخانه ملي ايران برگزار گرديد

متن خبر در خبرگزاري كتاب ايران

گزارش تصويري1
گزارش تصويري 2

در سوگ پاواروتي

براي من مهم نيست كه او هم وطن من نبود چون هنرش جهاني بود لايق ياد كرد من وشما از حنجره چابكش، وقتي كه صدايش چون معجزه اي بر خلوت من مي ريخت من اين سو ميان جهاني فاجعه خيزو او آن سوميان جهاني سحر انگيز از تلالو آوه ماريا،ويا شاهكارهاي پوچيني
كنسرتي را از او ديدم با بزرگان موسيقي پاپ غرب مثل استينگ،اسكورپيون،وكساني ديگر وچقدر زيبا نواها با خنده او
مي رقصيدند در فضا. گاهي فكر مي كردم كه او آواز
نمي خواند بامن سخني آهنگين دارد.شعري برايش سرودم

حنجرة تو لوچيانو

چه نواها كه در خلوتي صبور
چه نواها كه در خلسه اي عجيب
نوشته شد
سپس با حنجرة چابك تو
!لوچيانو
سرشته شد

روح تو مي چكيد قطره قطره روي كليد سل
ما در اين سو، افسرده از صداي دهل
جهان چه كوچك است
هان ببين! جهان ما

خنديد ودر دستمالش پيچيد
گريخت با سرعت نور
خنده پاشيد، پر كشيد در هوا
فرشته اي چابك
...در صداي آوه ماريا

به ياد حسين منزوي

از زنجان تا به برنامه گلها تا به حنجره طلايي ِ الهه و گلپا، راه درازي بود، او پيمود.

يكم مهرماه سالروز تولد اوست پاسش داريم؛ با يادي ازغزلهاي ابريشمي اش
زني كه صاعقه وار آنك،رداي شعله به تن دارد
فرو نيامده خود پيداست كه قصد خرمن من دارد
هميشه عشق به مشتاقان پيام وصل نخواهد داد
كه گاه پيرهن يوسف كنايه هاي كفن دارد
كي ام كي ام كه نسوزم من؟تو كيستي كه نسوزاني
بهل كه تابشود اي دوست هر آنچه قصد شدن دارد
دوباره بيرق مجنون را دلم به شوق مي افرازد
دوباره عشق دراين صحرا هواي خيمه زدن دارد
زني چنين كه تويي بي شك شكوه وروح دگر بخشد
به آن تصور ديرينه كه دل زمعني زن دارد
مگر به صافي گيسويت هواي خويش بپالايم
دراين قفس كه نفس در وي هميشه طعم لجن دارد

شكل دگر خنديدن

2007-08-10T13:54:00.000-07:00

شكل دگر خنديدن

مدت دو سال است كه مشغول تهيه و گردآوري مجموعه اي هستم با نام طنزدر ادبيات كهن ايران كه تا به حال هشت جلد آن براي چاپ آماده شده است اين مجموعه براي نوجوانان تهيه شده است. به هر كتاب قابل تاملي كه برخوردم حكايات طنز رااز آن دستچين كردم. به عنوان مثال كتاب ِ روضةخلد كه كتابي آكنده از حكايات ِ حكمي و تعليمي است يا كتاب ِفيه مافيه كه سلسله گفتارهاي عرفاني مولاناست.بعد از اتمام تهيه وگرد آوري اين مجموعه به طنز در ادبيات معاصر ايران خواهم پرداخت

در جامعه اي كه طنز شفاهي آن گوي سبقت از طنز نوشتاري ربوده است؛ اين كمترين كاري است كه مي توان براي نوجوانان انجام داد.تا از يك سو با ادبيات كهن سرزمين خود آشنا شوند واز سوي ديگر با مطالعه اين آثار به وضع اجتماعي آن دوران نيز پي ببرند.طنز نگاهي ديگرگونه است؛سلاحي در خفاست؛شكافنده وهوشيار است؛حقيقت نگري رند است؛ كه مي آموزد به ما، شكل دگر خنديدن

گرچه از روز ازل خرم وشادان بودم
عشق آموخت مرا شكل دگر خنديدن
مولوي

ازكتابهايم

يكي ديگر از كتابهايم كه بازنويسي سه حكايت طنز از كتاب زهرالربيع است به چاپ رسيد.نام اين كتاب كه مخصوص نوجوانان است؛حكايت خيره سران نام دارد
اين كتاب در انتشارات منادي تربيت به چاپ رسيده است.اين انتشارات يكي از معتبرترين ناشران حوزه كودك ونوجوان است كه اهتمام آن بيشتر در جهت چاپ آثار تاليفي است.برگزاري نمايشگاهايي در داخل وخارج از كشور وعرضه محصولات نوشتاري در عرصه هاي
بين المللي از عمده فعاليتهاي اين نشر معظم مي باشد

ملانصرالدين وعمران صلاحي

آمدم و آمدم تا به عمران صلاحي رسيدم چه روح بلندي داشت اين مرد!خدايش بيامرزاد
از فكاهه ها وهزلها وطنزهاي ملا چه شعرهاي تامل برانگيزي ساخته بود! شعرهايي كه غمي مواج درون هريك موج مي زدوسوية تراژيك آن همه حكايات را كه عمري به آنها خنديده بوديم عيان مي ساخت يادش گرامي باد

در مقدمه كتاب ملانصرالدين او به اشعاري برخوردم كه خود در باره آنها چنين مي گويد
قضيه من وملا هنوز تمام نشده است.در سال 1366 داشتم لطيفه هاي ملا را مي خواندم بعضي از آنها باعث شد شعرهاي ملا نصرالديني بگويم اسم اين شعرها را گذاشتم آب در غربال يكي دوتا از آنها اينجا وآنجا چاپ شده است.ناشران از چاپ كتاب شعر پرهيز مي كنند

مگر كتاب پنج تن آل نيما

حالا چند تايي از اين شعرها

دَر

دري داشت پيوسته بر دوش خود
اگر اژدهايي دهان مي گشود
دري باز مي شد به درياي سرد
نگاه نگاري اگر خيره مي شد به او
.دري باز مي شد به شرم

جهان

درباغ سبزي نشانش نداد
واو سالها مشت مي زد به در
دري داشت پيوسته بر دوش خود
وروزي از آن در گريخت

قايق

باد بلندي در خيابانهاي دريا راه مي رفت
با قايق كفش
روح غريبي روي امواج خيابان در گذر بود
!با كفش قايق

مرده

مردي آمد
فرياد زد
من مرده ام
زير درختي
در راهي بي عابر
و برگشت در جاده اي
جنازه اي مي بردند

قيمت

با لباسي پاره
از فروشنده سئوالي كرد
?قيمت انسان متري چند است

عكس

عكسي به دست داشت
ازخود
آن را نشان من داد
پرسيد
!با اين مشخصات كسي را نديده اي

دوبرابر

مرد لوچي مي گفت
!روي زيبا دو برابر شده است

جهل هوشيار

پيش از آنكه پاز بگويد
هر اتاقي مركز زمين است
تو ميخ ات ر اكوبيدي بر خاك وگفتي

وسط دنيا همين است

وپيش از آنكه فروغ
دستهايش رادر باغچه بكارد
تو پاهايت را در باغ كاشتي
ومحصولي را كه مي خواستي برداشتي

گاهي بلبل شدي
وبر درخت زردآلو خواندي
گاهي شتر بالداري را
از فراز بام پراندي
برابر آينه
ايستادي و گفتي
من كيستم
اگر اين تصوير شكسته نيستم
كمان گرفتي
كمين كردي
وبا اولين تير
خود را نقش زمين كردي

روزي
خود خبر مرگ خويش را آوردي
تو را مي ستايم
!اي جهل ِ هوشيار

كائوس

بي شك كائوس را بايد همين دوروبرها ديد بسي دهشتبار تر از آن چيزي كه برادران تاوياني به تصويرش كشيدند.يا كوروساوا در شاهكارش آشوب .يا تاركوفسكي در كتاب مقدسش آينه

حالانبود ِ برگمان و آنتونيوني كه بيش از يك فيلمساز، فيلسوف وروانشناس بودند وبا هر فيلم خود گنجينه ارزشمندي به ذخاير سينما افزودند وحقيقتي را از درون پيچيده ومغشوش انسان معاصر بيرون كشيدند؛جهان چگونه تفسير مي شود؟
آنها نه تنها سينماگر بلكه مورخان موشكافي بودند كه هر يك از آثارشان گواه حقيقتي است كه از دل ژرف كاوي عظيمي بيرون كشيده شده است.توت فرنگي هاي وحشي وآگرانديسمان را هزار باره مي بينم وبر روح بلند اين دواستاد درود مي فرستم.

شعرهاي من

2007-04-12T10:42:00.000-07:00

با تبريك سال نو به همه دوستان وخوانندگان وبلاگم وبا يادي از تمام رفته گاني كه عمر بر قلم گذاشتند وسطر به سطر زندگي خويش بر آن فشردند وبه جاودانگان پيوستند

شروع وبلاگم در سال جديد با اشعارم كه پيشتر براي سايه ام آنها راخوانده ام

شكار گاه

از راه رسيدي
با هِجّي ناقصي كه از تو بر اِسليمي حاشيه مي رفت
قاب مي شد آهوي در شكارگاه

شكارچي تلفظ كاملي از كَمان بود
تا گُل ِ شاه عباسي شكفته بماند

رنگ به رنگ از راه رسيد
شكارگاهي كه بر انگشت نشسته بود
تا از هيچ حاشيه اي ساقهاي باريك ِ آهو نگذرد

ديگر رسيد با تاجي از زرناب
وخون بر انگشت، مُرد
زير پاي اسب شاه

آهو را براي سُور ِشبانه از متن برداشت
تا گُلهاي شاه عباسي با نامشان آسوده بمانند
:به دستها گفت

نَعل ِ اسب را عوض كنيد

شعر وباد

خواستم بنويسم
...بر بازوان معوج راه
كه چتري بر اين شعر
باريد
كلمات در زير آن جمع شدند
گفتم از كدام شعري؟
كه باران
باريد

اين كاغذ، خيس ِ گفتگوي چتر وباران شد

از آن همه چتر مُژگان
كه تركشان كرده بودم ميان
ميان شعرهاي پيش

از اين كلمات كه تركم مي كنند
بيش از پيش
چند باران آمده ام؟

خواستم بنويسم
...ميان بازوان معوج راه
كه بادي
چترم را
به شعرهاي ديگري پاشيد

چتر مژگان ببنديد
تا غبار گفتگوي شعر وباد
به شعرِ خُمار ِ ديدگانتان نرود

آن سيه چشمان

ديگر
نه آن سيه چشمان
در هيچ چشمخانه اي
پيدا شد
نه عادت ِ ديدن ِ سيب
از پنجره اي منيژه را صدا كرد
به چاهي
ماهي
به
ماهي

به صَحاري خشك
مي گويم
از زلالي اين همه باران
كه
.نمي بارد

دستان ِ شعر من

نمي خواست دست از شب بكشد
...گفت:جايي امن
گفتم:شعر من نيست

اما سيمرغ بابالهايي سوخته رسيده بود از راه

...گفت:نيشتر پهلو به پهلو
...گفتم:دستان ِشعر من بي چراغ

...گفت:امن تر از سحر تو
...گفتم:مگو آه
...در پستويي نُه توي
گفت:گردِ شَهر،سِحرِ من، شعرِ تو
...گفتم:آه

نيشتر،پهلو به پهلو

نمي خواستم
نگفتم
آب خواست
و
ديگر از شعر من بر نخواست

بصيرت

2007-01-07T13:26:00.000-08:00

بصيرت

شاعر ونويسنده مي نويسد مي سرايد خوب وبدش مهم نيست مهم آنست كه در چه حلقه ايست تا مطرح شوديا اينكه به اين روزنامه نگار التماس مي كند به آن روزنامه نگار التماس مي كند من شاهد يكي از اين خواهش والتماسها بودم شاعري كه اتفاقا ادعاهاي يي در كار خود داشته ودارد از روزنامه نگاري تمنا مي كرد كه مصاحبه اي با او انجام دهد پس از اتمام صحبت تلفني روزنامه نگار خنده آكنده از تمسخر بر لب انداخت و چشمي كه مي گفت:عجب سماجت نچسبي وبسيار حرفهاي زشت ديگر

پدر فقر بسوزد

ياد شعري از شاملو افتادم

گر بدين سان زيست بايد پست
من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائي نياويزم
بر بلند ِكاج ِ خشك ِكوچة بن بست
گر بدين سان زيست بايد پاك
من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود، چون كوه
يادگاري جاودان بر تراز ِ بي بقاي خاك

مشكل اينست كه بصيرت وجود ندارد؛ شناخت وجودد ندارد؛ هيچ كوششي هم در جهت شناخت صورت نمي پذيرد فقط و فقط بايد وبايد؛ كسي از جايي يا از كسي، كَس تر، توصيه شود. اين روال نه تنها در بر خوردها مشاهده مي شود بلكه به يك فرهنگ رواج يافته در بطن اجتماع تبديل شده است. مانند هزاران خرده فرهنگ ديگر .من خود در روزنامه ها،هفته نامه ها،خبر گزاري ها، فرهنگسراهاو محيطهاي به ظاهر فرهنگي، غير فرهنگي ترين ومخربترين بر خوردها را مشاهده
كرده ام كه تعبير به جنم و شجاعت و سواد و... شده است چرا كه آنكه خود صاحب نظر است حكم به دغل ورزيدن مي كند

پدر فقر بسوزد

اگر شعرت خوب باشد اگر داستانت يكه باشد اگر ...يك وقت اگردر حلقه نباشي ويا مورد بغض وحسد وغرض واقع شوي تمامت را به تمامي ناديده گرفته، به توصيه چند كس چون همانان، نشاني هايت پاك شده وهويت وهستيت انكار خواهد شد.ما مردمي سخت، اهل افراط وتفريطيم.

من مقالة دوستم رامي خوانم و نه مقالة خوب را ؛من شعر دوستم ر امي خوانم نه شعر خوبرا؛ تا اوهم بخواند من را بي بصيرتي كه كارساز باشد

پدر فقر بسوزد

و چه كساني چه كساني چه كساني در تاريخ، اين چنين در گفتمان ِ قدرتي كه اينان براي خود

ساخته اند محو شدند اگر چه يكه بوده اند

من معتقد به آنم كه تاريخ نگاري ما سخت مريض است. تاريخ هميشه نياز به بازنگري داشته است.كه ما نكرديم. مخصوصا تاريخ ما و اصلاباستان شناسي ما كه بر مشتي فرضيات ولاطائلات بنا شده است

اين ذهن ِ پارتي باز ِ نژاد پرست ِ تبعيض گرا بي پايه وبصيرت كه ادامه داشته ودارد؛ آيا به خيل عظيمي از استعدادهاي روبه رشد خيانت نكرده ونمي كند؟

پدر فقر بسوزد

زنده ياد بابك بيات در مصاحبه اي از استاد ودوست عزيزي ياد مي كند به نام محمد اوشال كه تاثير زيادي در هنر او گذاشته است. مصاحبه گر از او مي پرسد: آقاي بيات !چرا آقاي اوشال آنقدر ها كه بايد مطرح نشد؟
بابك بيات در جواب مي گويد:از بس كه با سواد بود، حس شعرش بسيار قوي بود

به زعم من اين گفتة بيات معاني بسياري مي تواند داشته باشدظرفيت شناخت اينگونه انسانها در جامعه حالا چه فرهنگي اش چه غير فرهنگي اش وجود ندارد اصلا سنجه اي هم وجود ندارد. پس برخي ناديده شان مي گيرند وسكوت پيشه مي كنند

من الان مي نويسم؛ زحمت مي كشم كه تا به حال به 10 كتاب براي كودكان و نوجوانان رسيده.وبسياري كتابهاي ديگر كه زير چاپ مي باشند.خودم دنبال ناشرش گشتم. بي هيچ توصيه اي بي هيچ سفارشي بي هيچ چيزي كه اين روزها تبديل به فرهنگ شده كه نام آن را بي بصيرتي مي گذارم

از بهارستان دويدم تا شريعتي از امام حسين تا ميرداماد از ميرداماد تا رسالت از رسالت تا قلب انقلاب و از انقلاب به پيچ شميران از آنجا به جمهوري. عرق ريختم ودر فضاي عفن تهران به دنبال ناشر براي كارهايم گشتم كه اتفاقا در اين گشت وواگشتها ودر به دري ها به ناشراني برخوردم كه شخصيت فرهنگي والاي داشتند ودارند آنها به غناي نوشته چشم دارند واصالت وحرف تازه اي كه باخود دارد ونه اينكه نويسنده اش از جايي سفارش شده يا توصيه شده باشد.مي شود گفت خود به شناخت رسيده صاحب بصيرت هستند البته در اين قشر هم چون اقشاري كه سخنشان رفت انسانهاي بي بصيرت ونادان هم يافت مي شود. حالا بعداز اينهمه دويدنها براي معرفي خودم وكتابم دنبال ِ فلان روزنامه نگار ودبيرفرهنگي فلان خبر گزاري و مجله فرهنگي چه و چه بدوم؟!حقيقتا كه نه وقتش را دارم نه حوصله اش را

پدر فقر بسوزد

سركار خانم دكتر خلعتبري مدير نشر شباويز از آن دسته ناشران است كه سواي شخصيت والاي فرهنگي با بصيرت وتيز هوشي و لياقت وكفايت كار نشررا ادامه مي دهد وسعي وافر او در اين است كه كتابها در وراي مرزهاي ايران مطرح شده و مورد استقبال قرار بگيرند.اين انتشارت تا به حال توانسته جوايز بسياري را از جشنواره هاي معتبر خارجي بدست آورد كه آخرين آن جايزه نمايشگاه بولونيا بوده است واين گواه آن است كه مي توان با بصيرت زيست

يادش به خير گلشيري وكارنامه اش ومنوچهر آتشي دو شعر از من در آنجا چاپ شد و شعر هاي

خوب بسياري هم از شاعراني ديگر
يادش به خير آدينه يادش به خير ايران فردا كه اولين شعرم در آن مجله چاپ شديادش به خير هاي ديگر كه مجالش نيست

به حرمت وبصيرت آنان بود كه حوصله ارسال شعر داشتم به آنجاها كه دل مي خواست. اكنون دلم نمي خواهد تنها خلوتي مي خواهم كه به دور از دغدغه بنگارم وبسرايم

كتابهاي بسياري براي كودكان ونوجوانان در دست چاپ دارم يك مجموعه شعر هم همچنين ورماني كه حالا بماند

يك ماه پيش از روزنامه كارگزاران برايم زنگ زدند جالب بود آقاي اكبرياني جواب مرا نداد و مرا ارجاع داد به بخش شهرستان ها خانمي گفت

ما صفحه اي اختصاص داده ايم به شعر شهرستانها مي خواهيم شعر شما هم باشد برايمان بفرستيد.گفتم باشد ولي بعد حوصله اي در خود نديدم تا شعرها رابه آدرسي كه خانم داده بود ببرم ندايي دروني به من گفت:اي بابا مگر شعر تهراني وشهرستاني دارد من هم كه بد جوري عادت به گوش دادن نداي دروني ام دارم قبول كردم ونبردم .راستي مگر بابا چاهي وگلشيري وآتشي و مسعود احمدي وشهريار مندني پور و ناهيد توسلي ومنصوره راست گفتار و ... از من پرسيدند كه تهراني ام يا شهرستاني ام؟

سخني به ياد دارم

از بابك احمدي سخني به ياد دارم در نوشته زيبايش به نام
سامانه‌ دانايی‌ كج‌ومعوج‌ ايرانی برگرفته از روزنامه اعتماد، پنجشنبه 27 مرداد 1384

سامانه‌ دانايي‌( اپيتمه‌) كج‌ و معوج‌ ايراني‌ نشان‌ داده‌ كه‌ در زندگي‌ شخصي‌اش‌ حق‌ بقيه‌ افراد را بطور كامل‌ رعايت‌ نمي‌كند و نه‌ فقط‌ در مورد بقيه‌ رعايت‌ نمي‌كند بلكه‌ حق‌ خودش‌ را هم‌ نمي‌شناسد. بنابراين‌ در چنين‌ شرايطي‌، نگفتن‌ حقيقت‌ اصل‌ شده‌ و روابط‌ خانوادگي‌ و اجتماعي‌ حقوق‌ فرد و جامعه‌ نقض‌ مي‌شود.زماني‌ كانت‌ گفته‌ بود كه‌ مدرنيته‌ از اين‌ جهت‌ نسبت‌ به‌ نمونه‌هاي‌ سابق‌ بهتر است‌ كه‌ در مدرنيته‌ آدم‌ها بالغ‌ مي‌شوند. اما در سامانه‌ دانايي‌ )اپيتمه‌(كج‌ و معوجي‌ كه‌ ما داريم‌، اين‌ بضاعت‌ فرهنگي‌ ماست‌، پس‌ بيش‌ از اين‌ هم‌ سياست‌ نخواهيم‌ داشت‌.در نتيجه‌ براي‌ عوض‌ كردن‌ وضعيت‌ نيز راهي‌ جز كار دراز مدت‌ و طولاني‌ فرهنگي‌ و برقراري‌ مكالمه‌ و ارتباط‌ گفتماني‌ با يكديگر نداريم‌

از اشعار تازه ام

هنوز هم باور نداري

هيچ شكلي پايدار نبود
و فكر مي كردي ما
در آفتابي لايزال پيدا شده ايم

شب برابر بود
اما رنج
هزار صورت داشت

چگونه تصويري اينچنين از حلق ما شكل گرفت
بالا آمد
سايه اي شد

با دو اژدها بر كتف

هنوز هم باور نداري كه شب
آفتابي ُمثله شده است

آري برادر

هيچ شكلي پايدار نبود
حتي منظر خانه ات
كه چون حقيقت
بر رواق ِ پلكهاي مضطربت
فرو مي ريخت

تاوان

اين آيه
به اندازه قامتت نيست
وحي هم كه بيايد
جايي در بخار گوگرد نمي يابد

گريبان
از معجزاتي كه نكردي
خاليست

تاوان ِ بي قامتي وحي را
دستان تو مي دهند كه
غبار چهره ايمان را پاك مي كنند

كسي نيست اين سنگ را
از سينه ات بردارد

...واين شعر

حالا چشمانت را از پريروزاين شين مي خوانم
بازوهايت را عين ِ عصرهاي شقه شده
بر حنجره سيمرغهاي منطق الطير
باقي ديگرت را از كجات بخوانم اي من هر كجايي ام؟

از روي لغاتي دوباره لو رفته ام
اين بار
رافضي ام
...رافضي

...را

..ر

...

حوا منم (11

حوا منم
زیر نگاه هیز دستهای عصر
تبخالی
افتاده بر لبان غروب
با زنبیلی پر از زهرخند پرتقال وبِه
در بازار سیبهایی که از شرم
سرخ گشته اند

نشاني خدا

اگر كاغذ را بتوان خورد
كلمات را نمي توان
من چيز غريبي يافته ام
نور از من مي گذرد وزخمهاي معده ام
براي كاغذ ها
حرفي تازه ندارند

چكه اي از نور را بر مي دارم
تا چهره ام را در آينه ببينم
وقلم را

باقي را در نامه اي مي پيچم
نشاني خدا تمبر ومهر نمي خواهد

به آرامي

2006-09-28T04:54:00.000-07:00

شعري از پابلو نرودا

به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر سفر نکنی

اگر چیزی نخوانی
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی
اگر از خودت قدردانی نکنی

به آرامی آغاز به مردن می کنی
زمانیکه خودباوری را در خودت بکشی
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

به آرامی آغاز به مردن می کنی
اگر برده عادات خود شوی
اگرهمیشه از یک راه تکراری بروی
اگر روزمرگی را تغییر ندهی
اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی
اگر از شور و حرارت
از احساسات سرکش
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا می دارند
و ضربان قلبت را تندترمی کنند
دوری کنی

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی
اگر هنگامیکه با شغلت، یا عشقت شاد نیستی، آنرا عوض نکنی
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی
اگر ورای رویاها نروی
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یکبار در تمام زندگیت
ورای مصلحت اندیشی بروی

امروز زندگی را آغاز کن
امروز مخاطره کن
امروز کاری بکن
نگذار که به آرامی بمیری

! شادی را فراموش نکن

كتابهاي تازه من

كفشهاي بابا انتشارات گوهر دانش

گنج قلعه سفيد انتشارات شباويز تقدير شده در جشنواره بولونياي ايتاليا

غلام بازرگان انتشارات شباويز

ديلمان

قسمتي از طبيعت زيباي ديلمان كه خستگي ساعتها رانندگي را از تنم بيرون آورد ومرا در سكري فراموش نشدني فرو برد پيش از آن به جواهر ده رفتيم ميان خلسه درختان ومه اي كه سراسر جنگل را گرفته بود فرو شديم وسكوت با ما حرفها داشت يك روز پر از جنگل ودرخت ومه كه ابتداي آن از فومن بود ازقلعه رودخان

عكس تازه اي از من وشعري نه چندان تازه

يوزپلنگان جوان

پلنگهاي معتاد
عكس ماه را در جويها
چنگ مي زنند
وگربه ها، آرزوي پلنگ شدن را در مغزم

!يوزپلنگان جوان

كه در شيشه هاي الكل
... روياي صاعقه را عق مي زنيد

شب اين را گفت و قرص ماه را بلعيد وخوابيد

زيستن

2006-07-29T12:03:00.000-07:00

زيستن

اگر زيستنم بيهوده گذشته بود؛ شايد غم آن نمي خوردم كه تكليف اين همه كتابهاي در دست انتشارم بعد از آنهمه بيدارخوابي ها ورنجها در اين آشفته بازار نشر چه مي شود؟ دربدنه بازاري كه هر روز ستون فقراتش شكننده تر مي گردد

دريغا فرهنگ دريغا كتاب دريغا كه چراغ روشن دانش اندك اندك به پستو رانده

مي شود

يكي از ناشرانم از وفور ِ كاغذ ِ نامرغوب ِ چيني در بازار مي گفت كه كمر ِ صنعت ِ چاپ را شكسته است. يكي ديگر از ورشكستگي كامل سخن مي گفت و ديگري مي خنديد ومي گفت :ديگر نمي توان به زحمت هم روي پاي خويش ايستاد ما همه تظاهر مي كنيم! كاري كه سالهاست فرا گرفته ايم . وآن ديگر، در حال فروختن تمام دارايي خويش است تا رخت سفر بربندد وبه ديار ديگري برود

بسياري از چاپخانه ها تعطيل شد ه اند. من كه جانم بسته به نوشتن است منكه در سطر سطر ِ اين همه داستان به كشف خويش برخاسته ام من كه از شام تا بام و از بام تا شام درگريز از صف مردگان قلم زد ه ام چرا؟ وبسياري همچون منپس چه مي بايدم كرد؟ مگر كاري مقدس تر از نوشتن برايم هست وهوايي كه در سطر سطرآن همه كتاب كه آرزوي خواندنشان را دارم وآنهمه بناها كه آرزوي ديدنششان را دارم وآنهمه ياران از دست رفته ام واينهمه باران كه نمي بارد موج مي زند

اگر بيهوده زيباست شب براي چه زيباست براي كه زيباست

من مي خواهم بنويسم، زندگي مي كنم براي نوشتن .عذاب اين همه اوقات عزيز را كه تلف مي شود، پشت آن ميز لعنتي، تحمل مي كنم تا كناره امنيتي داشته باشم براي قلم زدن. بعد از آني كه از رنج معاش خلاصي مي يابم تازه قلم را با دستي خسته وجاني نزار در دست مي گيرم تا سطري از سر دلتنگي بنگارم

اگر سوار بر موج ريا وتزوير و چاپلوسي َنه گليم، بلكه فرش زمردين خويش را دراين آشفته بازار مي بافتم؛ شايد غمم نبود !حال كه نشسته ام ساعتها مزربان نامه خوانده ام وشگفت زده از ايجاز واعجازش ساعتها مبهوت مانده ام يادر عظمت طوطي نامه ومقالات شمس وفيه مافيه وعجايب نامه و...غرقه گشته ام .مگر من چه خواسته ام جز آنكه مكان ِ مسكونم تسكين ِ روحم باشد. تسكين قلمم باشد تا بي دغدغه بنگارم وبغض ساليانم را فروچكانم.هان؟

يادش به خير هدايت كه براي سايه اش مي نوشت. من با گوشت وپوستم اين ر افهميدم .شايد ساليان دوري كه بوف كور را خوانده بودم ندانسته بودم براي سايه حرف زدن چه مايه استخوان سوز است.اما در سالياني بعد دريافتم

و شاملو گفت

من اما هيچ كس را در شبي تاريك وطوفاني نكشته ام
من اما راه بر مرد ربا خواري نبسته ام
من اما نيمه هاي شب ز بامي بر سر بامي نجسته ام

من اما در دل كهسار روياهاي خود جز انعكاس سرد آهنگ صبور اين علفهاي بياباني كه مي رويند ومي پوسند ومي ريزند با چيزي ندارم گوش

آن دست ِ پرسش گر

هنوز دستان ِ گلشيري به پاسخ پرسشي كه كرد، روي جلد كارنامه باز مانده است.كشف رمز پرسش او هنوز ميسر نگشته است كه

ما نويسنده ايم

صور صيدا حيفا

دلم براي صور صيدا حيفا مي سوزد شعري را كه ساليان پيش سروده ام دوباره زمزمه مي كنم

اي سوخته تر از طعم دختران صهيون
بر سفالهاي صيدا
آمدم از راههاي خاك آلود چشم تو
خاك را به من بسپار
بوي مريمهاي آواره ناصره مي دهد
خاكسترش

از كتابهايم

يك كتاب در انتشارت پيدايش براي نوجوانان
چهار كتاب در انتشارات منادي تربيت
شش كتاب در انتشارات شباويز
يك كتاب در انتشارات گوهر دانش كه چند روز ديگر از زير چاپ بيرون خواهد آمد

هشت كتاب با عنوان برگزيده طنز كهن ايران در انتشارات مهاجر

وشعري از من براي دخترم

دخترم

فكر مي كنم تمام ستار ِگان مي رقصند
دخترم
وقتي كه مي رقصي وما را
به شادي فرا مي خواني

درنگ مي كندآسمان ودر خويش
كهكشانهاي گمشده را مي جويد
نام مقدسي را مي يابد
در خنده هاي تو
اي شهد ِ لبخند ِ خدا در هفتمين روز

فرياد مي كند نام مقدس ِ شادي را
مي ريزد بر زمين
كا كوتي و آويشن و نعنا

وزين سپس، زاده مي شود خورشيد در روياي ماه

امروزها

2006-03-29T12:10:00.000-08:00

امروزهای من

دو كتاب ديگرم به نامهاي غلام بازرگان و گنج قلعه سفيد در انتشارات شباويز به چاپ رسيدند.كه با اين كتابها آمار كتابهاي چاپ شده ام در اين انتشارات به هشت كتاب رسيد

تصوير گري كتاب غلام بازرگان توسط آلن باياش نقاش وتصويرگر چيره دست فرانسوي صورت گرفت كه همچون آثار زيباي قبليش به طور فزاينده اي از

موتيفها ي شرقي استفاده شده است رنگها بافت تصاوير تركيب بنديها شيوه هاي بصري تاثير گذار و نيز تاثير پذيري از سبكهاي تصويري نقاشيهاي بيزانس وتركيب هماهنگ اين دوگونه سبكي حال وهواي روح نوازي به تصاوير بخشيده است

تصوير گري كتاب گنج قلعه سفيد توسط تصوير گر خوش ذوق وبسيار با استعداد ويدا رباني حقيقي صورت گرفت كه به زعم من در نوع خود شاهكاري محسوب مي شود. تاثير سبك تصويري مينياتورهاي مكتب هرات همراه با بكار گيري شيوه

هاي چاپ باتيک
جلوه زيبايي به نقاشيهاي كتاب داد ه است.به طوري كه مفاهيم كتاب به صورت تاثير گذارتري جلوه گر شده اند
تصاوير اين كتاب در جشنواره بولونيا برنده جوايزي گرديد و به كاتالوگ راه يافت قرار است در تاريخ هاي 22و23 مارس 2006 طي مراسمي در محل برگزاري جشنواره يعني شهر بولونياي ايتاليا از اين تصويرگر برگزيده تقدير به عمل آيد

متن خبر در سايت خبرگزاري دانش اموزي
متن خبر در سايت شوراي كتاب

اخباري جديد از كتابهايم

معرفي كتابهايم در سايت آي كتاب
معرفي كتاب زبان پهلوان سالار در خبر گزاري مهر
معرفي كتاب لطيفه هاي بهارستان در خبر گزاري مهر

در شماره كتاب ماه كودك ونوجوان بر كتاب زبان پهلوان سالار نقد حر فه اي وبسيار زيبايي از خانم حداديان به چاپ رسيده است . تغيير وتحول مديريتها در وزارت ارشاد به ماهنامه هم سرايت كرده وبسياري از مسئولين اين ماهنامه جايشان را به اشخاص ديگري داده اند از اين رو مشكلات سايت خانه كتاب افزون تراز گذشته شده است .بدين خاطر لینک به این مطلب امکان پذیر نیست اما در آینده ای نزدیک کل نقد را در پستی جداگانه درج خواهم نمود

از شعرها ونوشته های جدیدم

اشعارجدیدم در ماندگار

مقالات من پیرامون شعر در ماندگار
هیچ مطلق
سرودن همچون یک مکاشفه

نقد ونظري بر اشعار سه شاعر در قابيل

حوايي ديگر به اشعارم اضافه شد

حوا منم (20

حوا منم
كه روييده اند شاخه هاي داوودي از تنم

جرعه اي آتش
تادوباره قلم را گوارا وسرشار
در جوهر روياي تو بغلتانم
تا راه خانه را بيابي

بي صدا بخوان زبور را
بي هيچ مناسك وآيين

لحن تو در آغوش من مخفي است

وشعري ديگر

دشنه

انگار هيچ جوششي ندارد اين قلم
كه نقشي را خالكوبي كند
بر بند بند تن

از تماشا هر شامگاه وپگاه
چشم خون گرفته ودردناك
از دست وپايي كه مي زنم
من
از بي پرده شنيدن صداي پتك آهنگري
كه دشنه مي تراشد از سخنم
من
ايستاده ام در برابرت به هيات زخم
به شكل آهني كه نه دشنه بود نه قلم
ومي روبم برف هزار ان ساله را از شانه ام

و سواري برآمد از صدايي مدفون
اسب سراسيمه وزخمي ناگهان
سر بر آورد از دفترم

مسابقه شعر والس

معبد من

2006-01-22T11:39:00.000-08:00

گاهی اوقات

گاهی اوقات غلتیدن در قلمروهایی دیگر می تواند برخلاقیت ما بیفزاید ومواد خامی باشد برای آفرینشهای هنری وادبی. دیدن یک تابلوی نقاشی, نقش یک قالی گبه, گلیم وگاهی حس می کنم روحم نیاز به قطعه ای از برامس دارد یا پرلودی از باخ یا شنیدن قطعاتی از گوستاو مالر .گاهی مفتون تابلویی از ونگوک می شوم نیاز به هرم گندمزاران نقاشیهایش دارم یا هنگامی دیگر می خواهم در سکوت جنگلهای نقاشیهای ایوان شیشکین غرقه گردم .مسیح زرد گوگن را چند باره ببینم ودر سیلان رنگارنگ نقاشیهای مانه روحم را شستشو دهم.محمد نوری وپری زنگنه وکوروش یغمایی وبنان وخوانساری و...راچند باره بشنوم

معابد

در دهه هاي اخير ديگر موزه آن تعريف قديم را بر نمي تابد تعريف ديگري يافته تعريفي جامع تر زيباتر وآسماني تر؛ كه هيچيك نمي دانستيم؛ شايد كه اين تعريف خارج از بحثها ي جدي ارباب تاريخ وهنر اين سرزمين بوده است كه اگر نبود شايد درك تاريخي و هويت ما رنگ وروي ديگري مي يافت؛ جداي ازآن چيزي كه درحال بر آن صحه گذاشته اند

روزی را به یاد دارم

روزي را به ياد دارم ودرسي را واستادي را. درس آشنايي با موزه هاي جهان بود استاد گفت:شما بگوييد وما هيچيك جوابي نداشتيم ويا اگر

جوابي هم بود بسيار تر پيش از اينها گفته آمده بود.او گفت:تعريف جديد موزه اينست

موزه ها معابد جهان معاصرند

و من به اين فكر مي كردم كه موزه هاي ايران را بايد از اين تعريف منفك نمود.چرا كه اصولا در تعريف موزه نمي گنجند تعريف موزه اجل آن مكانهاي سرد ونمور و تاريكي است كه نه امنيت دارد؛ نه گنجينه دانايي است ونه روان را تسلي مي دهد
اين محيطهاي خفقان آور ِ عهد دقيانوس بيشترازآنكه معبد باشند گورستان هستند. گورستان ِ آن همه اشيايي كه شايد حلقه هاي مفقوده اي باشند كه اندك اندك در حال پوسيدند

به اندازه تمام اشيایی كه بزرگترين و به اصطلاح آ برومندترين موزه كشور يعني موزه ايران باستان به صورتي بيمار در معرض نمايش گذاشته در داخل پستووگنجه وكارتن وجعبه و انبار تنگاتنگ هم در شرايطي بسيار ناگوار نگهداري مي شوند.اينها هم شايد اسير بيماري تاريخ شده اند

و ما كه خود دانش آموخته اين رشته ها هستيم سردر پي كار ديگري داريم كه نه ربطي به معبد دارد

نه موزه ونه تاريخ

معبد من نوشتن است فضایی که هیچگاه نمی خواهم از آن بگسلم

گریز

گفتم فضا وبه خاطر آوردم که آرشیتکتهای کشوری مثل ایتالیا , ژاپن و... چقدر به اهمیت فضا واقفند وبه آن ارج می نهند. هر چقدر آنان به روح فضا اهمیت می دهند ما به آن بی اعتناییم چرا که انسان را نمی بینم وبه آن نمی اندیشیم

سعی آنها دراین است که بیننده در حظ فضا غرقه گردد؛ طوریکه تمایل روحی او در جهت ماندن باشد نه گریختن.فضاهای شهری ما طوری طراحی شده اند که فرد سعی در گریختن دارد فضای موزه ها نیز همینطوروبه همین ترتیب فضاهای آموزشی ورزشی و فرهنگی و

در معرفی آثار سیریانی از کتاب ماه هنر شماره 47و48

سیریانی در سال 1936در پرو متولد شد ودر سال1964به فرانسه رفت وطرح های متعددی ارائه داد.پروپه های خانه کودک ساختمان یاد بود جنگ بزرگ پرون و موزه شهر آرل از شاهکارهای معماری است. وی در واقع جنبش معماری مدرن را با جدیت وپشتکار از طریق کار در روی فضا و بهره گیری مناسب از نور طبیعی و رنگ تداوم بخشید

به نظر سیریانی فلسفه وجودی موزه در گرو حضورنور و نحوه هدایت آن است

از دیدگاه فردریک ادلمن موزه یاد بود جنگ به لحاظ اختصاص دادن مناسب نور طبیعی نماد حقیقی نبوغ در سازماندهی صحیح فضای داخلی است

سیریانی بر این اعتقاد است که در مقابل مکان با عظمت در بردارنده جنگل دریاچه و قلعه قدیمی و همچنین در برابر موضوع یادبود هنگامی که پیش داوری متوقف می گردد دفعتا وبه طور کامل فقط زیبائی وجود دارد که تماما روح انسان را تسخیر می کند وبر می انگیزد .معماری در طبیعت مولد آرامش است و نمی تواند مهمل و حضور یا عدم حضور روشنایی و مسیرهای دسترسی از عوامل مهم آن است

من در دوران تحصیل به مدد دنیای مجازی گشت وگذاری داشتم به موزه های اسپانیا ضیافتی در نور وعطر ورنگ بهتر دیدم شما رانیز در این حظ شریک گردانم.
DON JOSE LZARO GALDIANO 1-2-3

GETTY 1

MASTERWORKS FINE ART INC/ Pablo Picasso

DEL PRADO 1-2-3-4

شعری از من

کودک

کودک نگاه کرد وپرید
رویای سیب بر فراز ابر
خانه ای سر به زیر
سقفی سر به مُهر
خندۀ دیوار
چینهای مادر بزرگ

تکاند خود را از رویا
نگاه کرد آسمان به خاک
رویای کودکی می پرید از مغاک

غول می دوید در به در به دنبال قصه اش
قصه می دوید دربه در به دنبال چراغ
راه خسته بود

دهان قصه شکسته بود
سیب روشن بود همچنان

گفتم سلام

2005-12-17T11:02:00.000-08:00

دریغا آتش

نمی خواهم مرثیه بخوانم یا دریغا دریغ کنم که شاعر رفت واز میان ما گذشت وبه فراسو یا هر سوی دیگر اقامت گزید.نه!او اگر تنها یک شعرش بتواند تفسیر هستی و زمانۀ غریب ما باشد واز دل جهانی پر راز گذشته با شد کافیست تا از خیل میرندگان به درآید و جاوید بماند خود به شخصه اشعار متاخرش را بیشتر دوست
می داشتم همانها که نگاه شکافنده وتاثیر گذاری داشتند.روزی رابه خاطر دارم که در خانه دکتر مجابی بودم واو شعری از آتشی خواند و سپس متین وآرام به تفسیر آن برخاست و مرا در ضیافتی به یاد ماندنی غرقه کرد. شعری که تازه بود آنروز و نامش این بود

می خواهم دوباره

!گفتم: سلام

گفتم: تنور ديروزرا
بي هيمه وانهاديم
تا سرد شد
اين است كه
نان فطير ِ بيات از آن بر مي داريم امروز
....

گفتم سلام! آمده ام تا دوباره بنويسمت
( وهيزم كلمه ريختم آن جا )
گفتم: مي خواهم بدانم نون نامت
چه گونه بر تنور ِ حس ِ امروزم مي چسبد
و امروز ِ نبضم چه انفجاري خواهد داشت
((وقتي بگويم دوستت دارم))
ونبينم كه واژه باژگونه ومعوج- به چهره ومعنا
وامي گردد از سكوت ِ حصار ودر هوا معلق مي ماند

مي خواهم دوباره بچينمت)
اي ميوه رسيده ی كامل
اي اتفاق ِ هر نفس افتادني
(!اي گوشت ِ شيرين ِ خالص ِ تابستان
مي خواهم دوباره بخوانمت تا دوباره خواندت را پرندگان مهاجر ترانه ي اشتياق ِ وطن كنند
و آسمان غروب ِ پائيزي
يك سره كهكشاني از ترانه و پرواز شود
*
گفتم:سلام! آمده ام تا دوباره بخوانمت
شايد سطري شگفت
ناخوانده مانده، گلاويز حافظه ام شود
و بخواهد بداند كه خوانده بوده امش پيش ازاين يا نه
و يا نوشته بوده امش اصلا؟
يا ازپرنده اي شنيده بوده امش ؟
- پرنده اي
وامانده از مهاجران خسته
تا آخرين دقيقه
بر اولين نشانه هاي يورت

كه سايه اش
بر برفهاي قطبي لغزيده باشد
وخود نداند اين را- از نوميدي
وهمچنان
....پارو كشيده باشد ،بي توش تا

...و

سلام !سلام!آمده ام تا دوباره حفظت كنم، بخوانمت
شب
روز
بيداري
و
رويا
اي درس ِ سخت ِ نا آموختني زيبا

عکسهایی از دیدار آخر در قابیل

وشعرهایی دیگر

آلیوشا

2005-11-09T12:42:00.000-08:00

این روزها

این روزها دوباره برادران کارامازف را می خوانم. یادش به خیر،آنرااز کتابفروشی

پیر، به قیمت صد وهشتاد تومان خریدم. الان هم عادت دارم مثل گذشته نام کتاب فروشی وتاریخ خریدم را بر صفحه اول کتاب بنویسم کتابفروشی ساروخانی آبان سال 1375

اندیشیدن

یک منتقد ادبی روسیه می نویسد:ما در دانش اندیشیدن و آفرینندگی مان به پیشرفت

زیادی نیازمندیم ،تا بفهمیم چرا برای مثال آلبرت اینشتاین باور داشت که از داستایفسکی بیشتر از کارل فریدریش گاوس، یکی از بزرگترین فیزیکدانان سود برگرفته است

در اینجا فرازهایی از این کتاب را بخوانید با ترجمه مشفق همدانی

آلیوشا

خاطرات حتی اگر مربوط به دوران طفولیت هم باشند غالبا پایدار می مانند لکن کمتر اتفاق می افتد مانند ستاره ای ناگهان در میان ظلمت بدرخشد و یا به صورت قطعه تابلوی عظیم و با جلالی ناگهان زنده گردد. این کیفیت پیوسته به آلیوشا دست می داد چنانچه با وضوح حیرت انگیزی یکی از عصرهای دل انگیز تابستان را به یادمی آورد که پنجره های اطاق کاملا باز بود و اشعۀغروب آفتاب به طور مورب می تابید یاد آوری مورب بودن اشعه قابل اهمیت است در گوشه اطاق مجسمه کوچک حضرت مریم و شمع دان کهنه ای جلب توجه می کردومادرش در مقابل آن به زانو درآمده بود و فریاد های جگر خراشی می کشید، چنانچه گفتی دستخوش حمله شده است و در حالیکه او را چنان در آغوش می کشید که سینه اش را ناراحت می کرد؛ از حضرت مریم برای او طلب کمک می کرد و پیوسته او را به طرف مجسمه جلو می برد. مثل اینکه قصد دارد وی را تحت حمایت حضرت مریم درآورد . در این اثنا ناگهان دایه اش شتابان رسید و با قیافه دهشت زده ای وی را از آغوش مادرش جدا کرد.آلیوشا چهره مادرش را در این لحظه برای همیشه در ذهن خود ثبت کرده بود

دیمیتری

زیبائی چیزی وحشتناک و دهشت انگیز است. برای آنکه قابل تعریف نیست
نکته وحشت انگیز آنست که زیبایی نه تنها دهشتناک است بلکه اسرارآمیز است

مرگ

با خواندن سخنان دیمیتری ناگاه به یاد فیلم گوشه نشینان آلتونا افتادم در جایی که ماکسیمیلیان شل رو به سوفیا لورن می گوید:تو مثل مرگ زیبایی

ایوان

هنگامی که با تمسخر و توهین خطاب به تو فریاد می زدند از صلیب فرود آی تا به تو ایمان آوریم تو فرود نیامدی و برای آن فرود نیامدی که بار دیگر نخواستی به وسیله معجزه ای انسان را به انقیاد در آوری. بلکه به عشق آزاد معتقد بودی و ایمانی به خشنودی و مسرت برده وحشت زده در مقابل قدرتیکه او را خرد میکند نداشتی. ولی بار دیگر در باره ارزش بشر مرتکب اشتباه شدی زیرا با آنکه انسان عاصی آفریده شده است غلامی
تمام عیار است

دو شعر از من در گیلماخ

وشعری دیگر

دستها

ستارگان، بر دستهای من
می ریزند
دستانِ من بر درخت
نشانیِ آخرین کهکشان را گم می کنند

از انگشت تو بر آسمان
تنها ماه مانده است

این میوه ممنوع را
به کهکشانهای دیگری ببر

از زمین
تنها یک چیز باقی مانده است

دلم برای دستهایم می سوزد

همه آن روزها

2005-09-29T14:50:00.000-07:00

بیهوده نبود

وقتي به روزهاي گذشته فكر مي كنم وقتي به آن مي انديشم كه كلام معجزه گر، گاه مسير زيستن آدمي را تغيير مي دهد و يك تلنگر، يك فضاي آكنده از شهود گويي تمام آن زمين بارور را به زايش وا مي داردو باغ چهره مي گشايد، مي گويم: بيهوده نبودحتي تماشاي حوضي كه كاشيهاي معرق منارهاي مسجد جامع را در بغل گرفته بود

آن خلوتها

آن خلوتها و آن دوره هاي عجيب افسردگي، ترديد و ترديد وترديد و ديدن خويش در ساحت ديگري از هستي همان كه تا آن وقت نزيسته بودمش زيستن زيستن زيستن و شعر كه حاصل اين زيستنها بود و بعد شروع نوشتن داستانهايم،.بيهوده نبود حتي بيهوده پرسه زدن در كوچه هاي كودكي و آن خانه قديمي با كاشيهاي هفت رنگش و رواقها وقوسها كه كودكي ام را در انحناي خويش شكل دادند واز خنكاي دالان گذشتم و به جواني رسيدم، بيهوده نبود آن همه دلبستنها و افسانه گرديها وآن گياه نارنجي رنگي كه عشق نام نهادمش كه در ابتدا شيرين بود و گوارا و وقتي كه از حلق مي گذشت تلخ مي گشت وناگوار

آه عشق عشق عشق چهره آبيت پيدا نيست

بيهوده نبود آن همه دوستي هاي بيهوده و رنجشهاي بچه گانه و قهرها وآشتي هاي مكرر آن گمشدن وپيدا شدن آن قلب دربه در
بيهوده نبود آن همه سياه مشقهاي بيهوده و پرسه زدنها در تاريكخانه هدايت و شبانه هاي شاملو و جاي خالي سلوچ و گريستن براي تنهايي مادرم و مادرش و مرگان و همه آن زناني كه با چادري سياه از سپيدي كاغذم گذشته بودندو خطي از دلتنگي برايم به جا گذاشته بودند

در آغاز و در پايان كلمه بود. وآن كلمه خدا بود

اشعارم

از سال 74 چاپ اشعارم در مجلات متعددي شروع شد
اولين بار شعرم در ماهنامه ايران فردا چاپ شد و بعد از آن در مجلات: گيله وا،آدينه،كارنامه،نافه، مهر،عصرپنج شنبه ، فرهنگ وتوسعه
در چهارمين جشنواره سراسري شعر دانشجويان كشور موفق به كسب مقام اول شدم

كجاست من هر كجايي ام

در سال 79 اولين مجموعه شعرم را به چاپ رساندم
كه حديثي پر آب چشم دارد و خاطراتي بد وبدتر اما به هرحال چاپ شد با نام كجاست من هر كجايي ام كه در سال 83 در جشنواره كتاب اوليهاي فرهنگسراي بهمن به عنوان كتاب برگزيده معرفي گرديددر

پنجمین دوره كنگره شبهاي شهريور كه 24و25شهريور 1384برگزار شد به عنوان شاعر برگزيده انتخاب شدم

اشعارمن در سايت هاي: قابيل ، فرهنگ و ادبيات

طومار، رواق، ماندگار

داستانها

كار چاپ داستان را براي كودكان از سال 1380با انتشارات شباويز شروع كردم كه ناشري فرهنگي است و چشم اندازهاي دور را در نظر دارد شباويز تا به حال جوايز بيشماري را از جشنواره هاي جهاني كسب كرده است در داخل كشورهم چندين بار به عنوان ناشر برگزيده انتخاب شده است يكي از موفقيتهاي اخير اين انتشارات كسب جايزه مهم جشنواره بولونيا به خاطر دستاوردهاي شگفتش در عرصه هاي داستان وتصويرپردازي بود و معرفي چهره هاي شاخص هنري به جهان.من تا به حال شش كتاب در اين انتشارات به چاپ رسانده ام و هشت كتاب ديگرهم زير چاپ دارم.كتابهاي چاپ

شده

مار خشمگين

زبان پهلوان سالار

روباه وغازهاي وحشي

روباهي كه گول خورد

قند ونمك

لطيفه هاي بهارستان

در انتشارات گوهردانش هم دو جلد از داستانهايم مراحل چاپ را مي گذرانند اين داستانها هم، براي كودكان به نگارش درآمده اند فعلا نامشان قصه هاي خوشبوست ولي در آينده ممكن است نام ديگري براي آنها بگذارم

يك داستان ويك مجموعه داستان هم در انتشارات منادي تربيت زير چاپ دارم يك مجموعه حكايتهاي طنز را نيز از كتاب زهرالربيع بازنويسي كرده ام كه در انتشارات پيدايش به چاپ خواهد رسيد داستان ديگري را از من انتشارات قو در آينده اي نزديك به چاپ خواهد رساند

خانه تاریک

2005-09-06T10:42:00.000-07:00

انفجار

نمي دانم چرا كوشش ِ شعري معاصر در سطح زبان باقي مانده است اصحاب صاحب نظر واساتيد شعر معاصر همانها كه مكرراً در محافل ونشستها ومجمعها و همايشها وكلاسها ديده مي شوند و مكرراً همان حرفهايي را مي زنند كه در نشست قبلي وكلاس قبلي

اصرار ِ بيش از حد و ملال آورشان دگرگوني در نرم زبان و عاقبت شايدانفجار زبان است!!!! البته پي آمد ديگر انفجارها

اتفاق

قولي كه هر زمان ودر هرجا فرياد مي زنند وتبديل به سرلوحه مانيفست شان شده است اين است

شعر اتفاقي است كه در زبان مي افتد. كه البته اين سخن متعلق به ايشان نيست واز فرماليستهاي روس وديگر نظريه پردازان غير وطني ، وام گرفته اند ودر اين آشفته بازار پر هرج ومرج به صورت متوالي از دستاوردهاي آنان براي مقاصد خود خرج مي كنند
بابا ؛عزيز ِ شعر شناس ، سخني تازه بيار

فرا گفتار

ديگري، روزي ديگر، فرياد مي زند؛ شعر فراگفتار. فراي آنچه گفتار است ؛لاجرم فرياد يا نعره است يا همچون جرثقیل؛ بر ديوار پوسيده شلتاق كردنست آه اي انسان! به كدامين تركستان؟
فقط اين را مي دانم كه چه استعدادها در اين آشفته بازار به هرز نمي رود و اسير سردر گمي
نمي شود؛ افسوس

سايه

و در اين ميان كسي هم از تاريخ و اين سابقه عظيم شعري چه در خارج چه در ايران درس نگرفت؛كه اي بابا، خود ِ صورت ِ مسئله ديريست پاك شده است. ما حافظه تاريخي نداريم؛ پس محکومیم که تاريخ را تكراركنيم
مگر ما در سبك هندي آن تركتازيها وبازي هاي محيرالعقول و خيره كننده زباني را نداشتیم؟ از آن شاعران واز آن جنبش ،جز باد و به جز نامي كوچك در فرهنگي كوچك چيزي باقي نماند. آنهمه نام آوران ِ اين سبك ، در زير ِ گنبد ِ مقرنس كاري ِ شعر ِ حافظ ومولانا ، تنها يك كاشي معرق زيبا هستند
چرا که شعر آنها اتفاقی در زمان بود

اتفاقي در زمان

آنچه كه دريافته ام و برآن اصرار دارم و درخانه دنج ِخود مي سرايم اين است
شعر اتفاقي است كه در زمان مي افتد وغير از اين اگر باشد باز زمان است كه آن را فراموش مي كند وبه دست ايلغار ِ ثانيه ها مي سپارد
حال، راز ِ ماندگاري حافظ ومولانا و نظامی وفردوسي و ...در وراي همه قلم فرساي ها، حكومتي است كه بر زمان دارند نه فقط احاطه به زبان بلكه برهه اي از زمان را با نام و قلم خود به تسخير درآورده اند

فيل درخانه تاريك

ما بيشتر دچار سؤتفاهم شده ايم و از اين است كه زبان نيز براي ما عاملي است براي سؤتفاهم
و به اين دليل به زبان به قدري حساس شده ايم كه معيار هاي فكري را به فراموشي سپرده ايم و چون رابطه زبان وتفكر خود فلسفه اي پيچيده دارد؛ پس تفكر ماندگاري بروز نكرده تا زبان به تبع آن زمان را تسخير كند و از حافظه ها پاك نشود ومولاناخود گفت؛ حكايت فيل در خانه تاريك

شعری از یک دوست

مهران حسن زاده دوست وهمکلاسی شوخ ودر عین حال متفکر وحاضرجواب وتیز هوشم که من در لحنش قوس طاقهای سی و سه پل اصفهان را می بینم .این شعر را در چهارمین جشنواره شعر وادب دانشجویان خواند وبه شعفم افزود
دراین جشنواره مهران، مقام دوم راکسب کرد ومن اول شدم. یاد آن روزها به خیرروزهای عشق ومشغله وجستجو روزهای ناکامی ودربه دری و حسرت؛ روزهای خوب ِخلوت

دزدیدیم

گوهری شبچراغ دزدیدیم
گلی از ذهن ِ باغ دزدیدیم
خانه تاریک بود و از مسجد
باز هم یک چراغ دزدیدیم
دست کج بود ودخل ِ بد مستی
هرچه گشتیم ایاغ دزدیدیم
هوس ِ سوختن به دل افتاد
بوسه ای داغ ِ داغ دزدیدیم
عیب اش این بود راه رفتن را
از مرام ِ کلاغ دزدیدیم

وشعری از خودم

نام

باز كردي رود را از كمرگاهت

نامش را خواندي و نيل
شكل گرفت

خوابيد قلم
و گهواره خطي كشيد بر ديدگان ِ نمناكت

آسيه تن مي شست درنسيم ُو نيل
مي نوشت بر دستانش
تعبير خوابهاي مصر را

برشهای کوتاه

2005-08-11T14:16:00.000-07:00

شرح

این بار شرحی را لازم ندیدم چرا که نه حوصله کاویدن زخم دارم ونه این زخم ناسور تن به درمان می دهد اینها مصراع اول شعری بلندند مصراع دیگر را خود بسرایید چرا که قبل تر در مجالی اینچنین زخم را کاویده ام

ونیز

هنوز میدان سن مارکو در ونیز متاثر از هنر معماری بیزانس است کبوتران جزئی ازمعماری این

میدانند گذر یک ونیزی از پل با گذر یک سیاح متفاوت است

جورچین

تابلویی عظیم نقش بر دیوار و جورچینی از همان تابلو در دست شوخ کودکانی که یک یک تکه های پراکنده را کنار هم می گذاشتند تا مونالیزا معمای لبخندش را برمیدان بزرگ شهر بگشاید و کودکان طرح لبخندی را در ذهن خود تا به ابد مرور کنند. و همچنین تابلوهایی دیگر از اثار آلبرشت دورر نقاش آلمانی

میدان نقش جهان

میدان نقش جهان اصفهان به علت ساخته شدن برج جهان نما درنزدیکی آن از فهرست میراث

جهانی بیرون خواهد آمد

میدان ولی عصر

نوزاد یکروزه ای درنزدیکیهای میدان ولی عصررهاشده وعریان با دستی اشاره گر به سمتی مبهم صبح مبهم رهگذران را اشک آلودکرد و خود به شکل یک علامت سئوال تا عصر در ذهن میدان ماند

به نقل از خبر گزاریها

چندی است کسی از بز کوچک منطقه تاریخی شهر سوخته خبری ندارد احتمالا این بز کوچک گم شده و هیچ مسئولی نمی خواهد به روشنی درباره آن سخن بگوید

از سهراب

حرف بزن ای زن شبانه موعود
زیر همین شاخه های عاطفی باد
کو دکی ام را به دست من بسپار
در وسط این همیشه های سیاه
حرف بزن خواهر تکامل خوشرنگ

کلام سعدی

2005-07-25T10:39:00.000-07:00

گفتگو

سخن سعدی سخت، ساده است عبارتی که می توانم در وصف اشعارش بگویم ولیکن تمام شگفتیهای کلامش را تعریف نمی کند چنانکه اگر تعریف پذیر بود با یکبار خواندن تمام شدنی بود. گویا کسی در مقابل نشسته و تو جریان زلال گفتگویی را با او پی می افکنی که پایه هایش در دریایی زلال غوطه ور شده است وبه یکسان ماهیان کمیاب دریاهای دور را به خود می خواند از مارگوت بیگل کلامی به یاد دارم : زیستن سخت ساده است پیچیده نیز هم

هستی

چنان گفتگویی که تمامی هستی شریک حظ ستودنی کلام می شود . کلام سعدی دراین شعر به راستی ستایش برانگیز سهل وممتنع است چنانکه قافیه وردیف و آرایه های دیگر چون نسیمی که بر گلهای ابریشم بنشیند آرام ورام وسبک می گذرد فکر می کنی کسی اینجا نشسته وبا تو گفتگویی دارد وکلمات چون بخار تسکین بخشی بر تشنج فضا می نشینند و تسلی ات می دهند هیچ چیز میان تو وآن گفتگو کننده حائل نیست . تویی ودوام پرخاطره کلام آرام ورام

سخن ِ عشق ِ تو بی آنکه براید به زبانم
رنگ رخساره خبر می دهد از سر ِ نهانم
گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم
باز گویم که عیانست چه حاجت به بیانم
هیچم از دنیی و عقبی نبرد گوشۀ خاطر
که به دیدار تو شغلست و فراغ، از دو جهانم
گر چنانست که روی منِ مسکین گدا را
به در غیر ببینی زدرخویش برانم
من در اندیشه آنم که روان بر تو فشانم
نه دراندیشه که خود را ز کمند ت برهانم
گرتوشیرین زمانی نظری نیز به من کن
که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم
نه مراطاقت غربت نه ترا خاطر قربت
دل نهادم به صبوری که جزاین چاره ندارم
من همان روزبگفتم که طریق تو گرفتم
که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم
د ِرم از دیده چکانست به یاد لب لعلت
نگهی باز به من کن که بسی در بچکانم
سخن از نیمه بریدم که نگه کردم ودیدم
که به پایان رسدم عمر وبه پایان نرسانم

بیتهای شگفت

من از تو صبر ندارم که بی تو بنشینم
کسی دگر نتوانم که بر تو بگزینم

شوقست در جدایی و جور است در نظر
هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم

آمدی وه که چه مشتاق وپریشان بودم
چو برفتی زبرم صورت بی جان بودم

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم
نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی
چه خیالها گذر کرد و گذر نکرد خوابی
به چه دیر ماندی ای صبح که جان من برآمد
بزه کردی و نکردند موذنان ثوابی
نفس خروس بگرفت که نوبتی بخواند
همه بلبلان بمردند و نماند جز غرابی

تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستی
مرا به اتش سوزان نشاندی وننشستی

رفتی و همچنان به خیال من اندری
گویی که در برابر چشمم مصوری

مکان

چنانکه پیشتر هم گفته بودم قرار بود نظرات نغز و پربار فریبا را در باره پست پیشینم که در باب مکان بود یکجا درج کنم پس به قرارایستاده ام تا کلام دوست جاری کنم
يكي از دلايل را می دانم كه تغيير ماست.ماييم كه تغيير می كنيم اگر چه اندك و هر بار با چشمانی تازه، وام گرفته از همان لحظه يا دورهای دور يا هر چيز ممكن ديگر؛به آن مكان چشم می دوزيم يكی ديگر شايد حضور انرژی های گوناگونی ست كه در آن مكان انباشته است و اينبار با بار قبل متفاوت است.انرژی هايی رقيق و شفاف يا سنگين.ديگر، زوايای گوناگون آن مكان است كه هر بار از گوشه ای ،انحنايی،دريچه ای با ما ارتباط می گيرد يا ما با آن.حالات گوناگونی كه در هر بار ما را در بر گرفته نيز موثرند چون حزن،شعف،جسم، جسم عاشقانه و...همراهانمان هم از عواملی ديگرند،چقدر نقاط مشترك در رسوخ كردن در روح و جسم آن مكان داشته باشيمآنچه كه در محدوده ی تجربه ی من است (در بازديد از مكانهاي تازه يا آثار باستاني)و اكنون به خاطر می آورم به اين عوامل بستگی دارد و اين گونه است كه مكان رازی می شود كه در لحظه هايی توان گشايشش را داريم.دلبری كه كرشمه می كند و تنها چشمان عاشق آن را در می یابد.فكر می كنم مكان را نيز زبانی ست و گوشی و چشمی.كلمه های كوير متفاوتند از كلمات دريا و هر دو از جنگل و كوه.كلمات يك اتاق چهارگو‌ش با سقفی كوتاه حرفی ديگر دارند با اتاقی با سقفی بلند.محيط های دوار با سقف های گنبدی حالتی ديگر در ما بوجود می آورند تا سقف هايی سه گوش و نوك تيز.كافی ست تعمق كنيم،بشنويمشان و ببينيم كدام ما را طلب می كنند و ما كدام رابناهای گوناگون با رنگهايی كه در بردارند،خاكی يا رنگين كمان ترازرنگهای رنگين كمان،فيروزه ای يا سرخ،سبز يا سفيد،خاكستري يا سياه و صدها گونه ی ديگر احساسهای گوناگون را در ما بر می انگيزند.انگار هر كدامشان نتی از ساز درونمان را مي نوازند،كافیست گوش بسپاريم تا دست هايی كه در پس هزار سال،كمتر يا بيشتر؛هستی اش را با بنا تقسيم كرده؛بنوازدمان.يا چون نقاشان چينی آنقدر درون خويش را صيقل دهيم تا تنها عكس نقاشی ها و بنا در درونمان تاب خورد.با هرچيز در اين هستی توان گفتگوست،معاشقه و هزاران چيز ديگر كه بدترين آن جنگ است. يكی از بی نظيرترين خاطراتی كه دارم از گنبد قابوس در حوالی گرگان است.اگر درست گفته باشند بلندترين گنبد روی زمين است.وقتی در مركز دايره روی زمين می ايستی و به سقف چشم می دوزی،چيزی شبيه چشم عقاب می بينی و صدا چنان با اين مكان، زيبا می آميزد و معاشقه می كند؛چنان می رقصد و اوج می گيرد و فرود می آيد و در هر فراز و فرودی طنين های گوناگون به هم بوسه می زنند كه ديگر آرام آرام هيچ چيز نيستی،هيچ جز صدا...تنها صدا كه اوج می گيری و،بالا،بالا،بالا تا نهايت اين گنبد.دوار و عمود و هر آن كس كه می شنود ديگر هيچ چيز نيست،هيچ جز گوش؛تنها گوش...كم می شود تجربه ی چنين سبكبالی و وقتي شد تنها خاطره اش قادر است روحی دوباره در كالبدی نيمه مرده بدمد،اغراق نمی كنم... سكوي دايره شكل ديگری در بيرون اين معماری در فاصله ی چند متری ست كه چنان از پيچيدگی های رياضی بر خوردار است تا گونه اي در مقابل درب اين گنبد قرار گيرد،كه در محيط كاملن باز صدا برای خود فرد و اطرافيان نزديك او ،اكو به گوش برسد.می توان آهنين رفت و هيچ چيز نشنيد و نديد و تنها از نظر كمی به تعداد مكانهای بازديد شده افزود،می توان گونه ای ديگر نيز بود،آيا ما انتخاب می كنيم؟ نمی دانم

شعری از من

تب كابوس

نمي دانم آگاهي ام از پيچ ِرودخانه
تاكجا خيسم مي كند
تاكلمات كنده شوند از تنم

من باماهياني كه در گيسوانت
پنهان كرده اي
سفرم را تا ِگل ِ رودخانه به ياد آوردم
اما ازآن پس
اين همه رؤياي تو شدند
حتي گِلي كه پاهايم رامي مكيد
تا كلماتش را بخواند

خيس مي شدم ازتب كابوس
وكلمات با تني ريش ريش
مي گريختند
به ياد نمي آ وردم
ماهياني را كه آب
بر لب
مي مردند

از دلخوشیهای مقدس (پاره دوم

2005-06-24T04:07:00.000-07:00

از شورها

دوباره سری به تاریخ هنرزدم، دوباره شمایل ،تصاویر، نقش برجسته ها، مجسمه ها

،روایت های غریب ِ زیستن، ادراک متفاوت ِ زیبایی ، سپهر ِ اندیشه های گوناگون که چون رنگین کمانی تاریخ را در نوردیده اند و از تاریخ نیز بر گذشته اند وسپس، گواهی شده اند بر هویت ِ فکری، شیوه های زندگی منش ِ زمامداران و زبان پنهان واشاره گر ِ روح دوران

در بازگشتی دوباره از دوران ِ ماقبل ِ تاریخ، تا هنر روم وبیزانس، دو نقش که یکی برگلدانی نهاده شده بود ودیگری نقش برجسته ای بود
دو نقش، دو لحظه، دو ساحت، دو سپهر ِ گوناگون از ادارکهای متفاوت ِ هنری، چنان مجذوبم کردکه هیچ بیانی جز شعر نمی توانست، شعف ِ حاصل از آن را بازگوید وهمه آن چیزها که در پنهانترین گوشه های جانم مانده بودند و به بیان در نمی آمدند مگر آنکه زبانی در خور بیابند تا ازبغض ِ دیرپای خود بدرآیند

به زعم ِ من در این دو نقش گوشه ای از روح ِ دوران متجلی شده است. دورانی که گواه راستین آن، اینچنین، اشاره گر وپنهان به سخن درآمده است

نقش اول

نقش اول مربوط به هنر ِ یونان ِ قرون هفتم تا پنجم پیش از میلاد است که شرح

صحنۀ داستان، ازکتاب ِ تاریخ ِ هنر نوشته گامبریج اخذ شده است
این نقش، صحنه ای از داستان اولیس است که درآن قهرمان داستان بعد از نوزده سال غیبت به خانه خود بازگشته است
وی خود را با لباس مبدل ِ یک فقیر که چوبدستی و بقچه وپیاله ای بر دوش دارد ظاهر می سازد. ولی دایۀ پیراو هنگام شستن پای وی، جای زخم ِ آشنایی را بر روی پایش می بیند و او را به جا می آورد
این نقش، بر گلدانی کنده شده است و گویا نقش پرداز این تصویر، آنرا با اندک اختلافی از روایت هومر نقاشی کرده است

و آنگاه شعری

شعری که بعد از دیدار ِ این صحنه تارو پودم را به سرودن واداشت و بی اختیار، مرا

به سمت قلم ِ شعله ورم کشاند،این بود که در این جاست

ای دیریاب

خود را به بیگانه گی مزن
که زخم آشناست
درون پرده مرو
ای ِ دیریاب ِ هنوز مانده در اعوجاج ِ پلک

منازل ِ منظرهای گوناگون
هنوزبی تو بیگانه است
زخم ببین، تا کجای این خانه است

مرو
به بیگانه گی مزن
پلک مزن
خانه در ُسکر ِ َتن ها هنوز آواره است

نقش دوم

گامبریج ، به فصاحت ودانایی در باب این نقش چنین می گوید
همین استادی و مهارت که باعث می شود، اعمال روح را در آرامش جسم ببینیم سنگ مزاری است
این نقش برجسته هیگسو را که زیر سنگی مدفون است همچون انسانی زنده باز می نمایاند. دختری خدمتکار در مقابل او ایستاده و صندوقچه ای را به وی تقدیم می کند که به نظر می رسد در حال انتخاب تکه جواهری از آن ست
نیمۀ بالای تصویربه وسیله انحنای ِ بازوان این دو زن، محاط شده است و تناظر ِ این خطوط با منحنی های صندلی شیوۀ ساده و طبیعی که دست زیبای هیگسورا در کانون توجه قرار داده است، چین وشکن جامه ای که پیکرش را پوشانده و گویای آرامش وآسودگی است، همۀ اینها برای ایجاد آن هماهنگی بی آلایشی که هنر یونان در قرن پنجم پیش از میلاد به جهان عرضه کرده است در کنار هم قرار گرفته اند

و آنگاه باز شعری دیگر
پس از فارغ شدن از انحنای چین وشکنها شعری سرودم

زمهریر

ایستاده است زمان میان ِ پاشنۀ پایت و زمهریر ِ سینه هایت
تا من رواقی شوم
که آسوده بگذری
ودهشت فضا پنهان شود
گذشتی و ماندم، میان آسمان وزمین
و رواقهایی که بر من فرو می ریختند

آنگاه پس از شور

بی شک گامبریج یک تاریخ نگار صرف نیست. تاریخ هنری که او نگاشته است

گاهی ازحیطه تاریخ نگاری خارج شده وبه روح ِ زمان می پردازد و چشم ما را از پس ِ هر اثر به جهان تجلی یافته در پشت آ ن رهنمون می نماید بطور خلاصه می توان گفت: یک تاریخ دان، یک هنر شناس در ذیل یک فیلسوف جمع آمده اند تا به

تفسیر جهان برخیزند

خنده های شراب

از فریبا بی نهایت ممنونم که مطالب نغز وپرباری بر پست پیشینم که در باب مکان بود نوشت وبر مسرتم افزود وبا پیوندی به آن مطلب، در خنده های شراب شریکش کرد . در آینده تمامی مطالبش را در پستی جدا درج خواهم نمود

در باب ِمکان

2005-06-09T19:43:00.000-07:00

فرشته

در فیلم شهر فرشتگان، یکی از شخصیتهای فیلم که یک جراح است بعد از یک عمل

جراحی سخت به کتابخانه می رود تا کتابی از همینگوی بخواندکتاب را بر می دارد در همین حال فرشته ای در هیأت یک انسان کتاب را ازاو می گیرد و فرازی از آنرا

می خواند:همچنانکه صدفها رابا آن طعم قوی دریا و مزۀ خفیف فلز می خوردم،همچنانکه محتویات سرد ِ داخل هر صدف را می خوردم و با طعم گس، آنرا فرو میدادم،احساس خالی وپوچ بودن را از دست می دادم و شاد بودن را آغاز می کردم
زن می پرسد تو کسیتی؟ فرشته می گوید من پیکم

همینگوی با طعم دریا

زندگی پرماجرا، زیستنی پر فراز و نشیب، تجربه مکانهای مختلف، تجربه ساحتهای

متنوعی از هستی، سفرهایی که هر یک مواد خام ادبی او بودند و پرتقال، به، لیمو، که در منظر او ودر سپهر تفکر وتخیل او نه همانی بودند که من شما وهمگان دیده ایم وحس کرده ایم وفکر کرده ایم، چرا که توصیفها و عبارات وتلقی او از اشیاء و زندگی نه همانی است که ما مد نظر داریم، که به بدان گونه گونه گی، گوشه های مخفی و محال از چشم ما وباور ما را هم گویا زیسته بود با گوزنهای آفریقا، گاوهای اسپانیا، والهای دریای کارائیب وبرفهای کلیمانجار،دیدن زمان از پس چشم یک پلنگ و تجربه فضا در حس مرموز جنگل
و همه و همه به تک تک کلماتش قدرتی می داد که با کم ترین قلم فرسایی بیشترین حس منتقل گردد به مانند نقاشی چیره دست که با کمترین خطوط راز چهره ای را بیافریند وبه آن هستی منحصر به فردی عطا کند، آنچنان سهل وممتنع که حیرت نظاره گران را برانگیزاند
آیا نویسنده را رنج چنان سفرهایی می باید تا چیره در آفریدن گردد

سالوادوردالی

به نقاشیهای دالی می اندیشم که بعضی از آنها اثر مکانهایی است که در کودکی آنها

را تجربه کرده است. فرونشستن حسی از معماری باروک، ادراک عجیب ِ فضا و تأثیر آن بر نقاش که به خلق آثاری عظیم و شگرف انجامیده که بذر آن در ناخوداگاهی نقاش پاشیده شده است

مسیر

چه مکانهایی را تجربه کرده ایم؟زمان چه مسیری را در ذهن ما بر جای گذاشته

است؟
مکان ذهن را در بر می گیرد و آنرا جزئی از خود می کند، تا ذهن حاکم زمان شود، زمان چون تیری از نظر بر گذشته است و دیگر تیر به کمان باز نخواهد گشت
مکان، چون زمان برگشت ناپذیر است. اگر از مکان دریافتی فیزیکی داشته باشیم ممکن است صدها بار به آن بازگشت نماییم ولی هیچیک از بازگشتها تاثیر روانی وروحی یکسانی بر جای نخواهند گذاشت

مکان ِ تشویش

مکانهای زندگیمان اندک اندک دارند از اضطراب وتشویش آکنده می شوند. هر یک

حجمی از پریشانی را در خود ذخیره دارند گویا در هر نقطه التهابی موج می زند. قرار به ِ سامان میسر نیست. هر کس در پی گریز از مکان استقرار خویش است گویا در ساخت آن مکان هیچگاه انسان دیده نشده است !مکانها ناقصند، اجزای خویش را گم کرده اند از اینست که از اضطراب آکنده شده اند

خورشید

مجتمعهای مسکونی به خوابگاههای بزرگی تبدیل شده اند و اتاقها به حجم متراکمی

از پریشانی ،خانه ما کجاست؟ چرا ذهن قرار ندارد؟وقتی خورشید چشم باز می کند مشکوک به اتاقها سرک می کشد و در خواب و بیداری وقتی به خود می نگریم تکه آهنی اسفنجی می بینیم که در هم پیچیده و خراشیده شده است، از حسهای انسانی

خالی است، و با حجمی از تکرار و پریشانی پر وخالی می شود

پیوند

از کتاب ِ مفهوم ِ سکونت: نوشته کریستیان نوربری شولتز
با ترجمه : محمود امیر یار احمدی

سکونت در واقع نشانی است از پیوندی پر معنا میان انسان و محیط مفروض پیوندی که نشات گرفته از تلاشی است برای هویت یافتن وبه آن احساس تعلق پیدا کردن و می توان گفت زمانی انسان بر خود آگاهی می یابد که مسکن انتخاب کرده و هستی خود را در جهان تثبیت کرده باشد
شولتز با بیان اینکه سکونت تعیین کننده موقعیت
و احراز هویت است معتقد است برای آزمودن پر معنای هستی باید از مکان خود و چگونگی قرار گرفتن در آن آگاه بود

وشعری از من

حوامنم (23

حوامنم
که ورق خورده ام
از دوزخی
به دوزخی
دیگر
راه
در برزخ ِ گیسوان ِ من بود وباد ِ هرزه گرد
در گریبانت

قطره
قطره
می سرایی ام و طوبای ِ زخمی ِ حیاط، می شکفد

دوزخ ایستاده است

و

...چشم ِ طوبای بهشت

از خودم ودیگران

2005-05-25T11:17:00.000-07:00

از خودم ودیگران

اندکی این مثنوی تاخیر شد اندکی بایست تا خون شیر شد

این بار باز با اشعارم واشعاری که دوستشان دارم و کتابهایی که نوشته ام و کتابهایی که دوستشان دارم

اشعاری دارم که نام تمامی آنها حواست ،(( حوامنم )) ، که در سالیانی متمادی سرودمشان که چند تایی از آنها در مجله فرهنگ وتوسعه ونافه به چاپ رسیده اند

حوا منم نام تمامی شعرهایی است که دراین سالها سروده ام و اشعاری دیگر که نه برای کسی خوانده ام و نه چاپشان کرده ام البته اگر پهنه وب نبوددراین بیغوله بازار نشر،سالها باید خاک
می خوردند
براستی ما به چه چیزمان باید ببالیم؟ به تاریخی که داریم هرروزتکرارش می کنیم؟ یا به فراموشی ابدی و ازلی که
گریبانگیر ما شده است و سالهاست که با ماست؟ یا به فرهنگی که اینقدرازآن دم می زنیم وتمدنی که به آن می بالیم؟ به زعم من اگر غنایی هم بوده چون پویایی نداشته، شکست خورده ومضمحل شده است

از حوا منم

حوا منم1

حوا منم

خوني كه از شقيقۀ شكافتۀ آدمي
آمده ام

تا

بريزم بر قلم بي خونت

كه بركاغذ غاري بكشي

كلمات را در آن پنهان كني

قطره اي از مرا در نامه اي روشن
نگه دار
هنگامي كه برگردي
ريواسها

حوامنم 12

حوا منم
چشمه اى از قلب زمين

وپيام مردگانى را دارم كه بى هيچ ترسى رؤياى يكديگر را مرور مى كنند

حوامنم 6

حوا منم

که آن نقطۀ سرخ را
از متن بهشت
برداشتم
ُوسرریزکردمُ و
ریختم
در این متن

آن نقطۀ سرخ هم شکست
سه نقطۀ سیاه
نشست جای من

چه فرقی دارند نقطه های سیاه
چه نشسته جای من دراین متن
چه پایانی به متن شقیقه فرزند

تنها آن کس که دیگر گونه می خواند می داند

حوا منم 11

حوا منم
زیر نگاه هیز دستهای عصر
تبخالی
افتاده بر لبان غروب
با زنبیلی پر از زهرخند پرتقال وبِه
در بازار سیبهایی که از شرم
سرخ گشته اند

حوامنم

حوامنم
عطری زیر مشام ِ هیزِ بازار
با گیسوانی که از هول سفید گشته اند

عصرهم زیر چشمهایم از گریه
زرد گشته است

حوامنم 15

حوامنم
با سئوالی که کلاغ است عصرها وُ
با چشمی که به راه است
در چادری که رو به راهست
تا پنهان شوم ا ز
جواب هایی که
زیر سئوالند

چرا این ذغالها
هر چه خط می کشند
نا خواناست؟

ازکوندرامی گویم

براستی نوشتن آنگونه رنجی است که پشت بر زادوبوم کنی واز زبان و خانه خویش دل بکنی منازل زبان را طی کنی برای آنچیزی که فراتر از همه اینهاست

فرازی ازوصیت ِ خیانت شده ترجمۀ فروغ پوریاوری

چاه گذشته

فرد چیست ؟هویتش در کجاست؟ تمام رمانها دنبال پاسخ این پرسش می گردند
خود دقیقا به چه طریق تعریف می شود؟ از طریق آنچه یک شخصیت انجام می دهد، از طریق اعمالش؟ ولی عمل از مُبدع خود می گذرد، تقریبا همیشه دشمن او می شودپس شایداز طریق زندگی روحی اش، از طریق افکارش،از طریق احساسات پنهانش؟ اما آیا بشر قادر به خودشناسی است ؟آیا افکار پنهانی اش می توانند کلید هویتش باشند؟ یا به عبارت دیگر آیا بشراز طریق تصورش از دنیا ،از طریق عقایدش، از طریق جهان بینی اش تعریف می شود

توماس مان به این تحقیق بی پایان کمک بسیار مهمی کرد
ما فکر می کنیم که عمل می کنیم، فکر می کنیم که فکر می کنیم اما این دیگری یا دیگرانند که در درون ما فکر و عمل می کنند به عبارت دیگرعادات پایان ناپذیر سرمشقها که به اسطوره ها تبدیل شده اند واز نسلی به نسل دیگر انتقال می یابند ، نیروی عظیمی دارند و به زعم توماس مان از چاه گذشته)) کنترلمان می کنند))

ازایتالو کالوینومی گویم

معماران برانند تا شهرهایی به شگفتی تخیل کالوینو بنا کنند. بی شک وسعت تخیل او معماران را نیز برسر شوق آورده است وهم مرا که در هر بار مراجعت به کتابهایش خلاقیتم افزون تر از پیش می شود

از شهرهای نامرئی با ترجمۀ ترانه یلدا

شهرها و خاطره

با ترک آنجا و سه روز ره پیمودن به سوی شرق، طالع خود را در دیومیرا می یابی شهری با شصت گنبدِسیمین، تندیسهای مفرغی همه خدایان، خیابانهای مفروش با قلع، تماشاخانه ای بلورین و خروسی زرین که هر بامداد بر فراز برجی می خواند
مسافر به همه این زیبایها آگاه است و پیش از این نیز آنها را در شهرهای دیگر دیده است اما ویژگی دیومیرا درآنست که وقتی شخصی دریک شب اواخر تابستان آنگاه که روزها کوتاه تر
می شود و چراغهای رنگارنگ برسر در دکانها یی که غذای سوخاری می فروشند روشن است ،به آنجا می رسد و صدای زنی را که از بالای یک مهتابی فریاد می کشد اووووووه ! می شنود به تمام کسانی که گمان می کنند شبی اینچنین را به خوشی
گذرانده اند و شادکام بوده اند ، رشک می برد

سخنانی از دالایی لاما

1

چرا باید خلاء را تشخیص بدهیم نمی خواهیم رنج ببریم که منشاء رنج ذهن آشوب زده است

2

ناگارجونا در کتاب هفتاد آیه می گوید: این همان چیزی است که بودا می فرماید : تمام چیزها از علل

و موقعیت سرچشمه می گیرد پذیرششان به عنوان واقعیت از ناآگاهی است از این رو وابستگیها پدید می آید

از کتابهایم

یک مجموعه شعر با نام کجاست من هرکجایی ام در سال 1379منتشر کردم شعری از این کتاب را در این جا بخوانیدو شعرهای دیگرم در قابیل ، فرهنگ وادبیات شماره 45 رواق، طومار

ماه پيشاني

قصه ها به آسمان قد نكشيدند
و
شعرم آن قدرها روشن نبود
تا
ببينم آ سمان
به
زمين
افتاد

ابرها
قصه هاي ماه پيشاني را تر كرده بودند
آنقدر كه گُلهاي دامنش
به شعرم پيچيده بود

گفتم: ماه پيشاني قصه ها
من كه پيشاني ام به اندازه شما روشن نيست
تا
آخر اين شعر را ببينم
پيشاني شكستۀ آسمان را
مرهمي از گُلهايتان بگذارم

در گريبانش كه بوي لا لا ئي مادر بزرگ مي داد
خوابيد م
آخر اين شعر بيدار شدم

ماه را به من داده بود
پيشاني اش را به آسمان

کتابهایم

چند کتاب داستان هم برای کودکان منتشر کرده ام که همه گی در انتشارات شباویز به چاپ رسیده این انتشارات به تازگی معتبرترین جایزه جهانی را به خاطر مجموعه کارهایش در یافت نموده است جایزه ای که در فستیوال بولونیا نصیب شباویز شد از ارزشمند ترین جوایزی است که در حوزه داستان سرایی وتصویرگری برای کودکان به ناشری تعلق می گیرد . کمتر ناشری در جهان به خاطر مجموعه کارهایش برنده این جایزه شده است. این انتشارات بنا بر بیانیه فستیوال به خاطر نوآوری هایش در عرصه داستان وتصویرو معرفی چهره های برتر داستانسرایی وتصویری گری در حوزه کودک و مطرح نمودن ایده های تازه موفق به کسب این جایزه شده است . از من ده کتاب دیگر در این انتشارات زیر چاپ است. کتابهای منتشر شده ام

قند ونمک

که مشتمل بر حکایات طنزی است که از کتاب زهرالربیع برای کودکان بازنویسی شده است

لطیفه های بهارستان

کتابی است مشتمل بر حکایاتی طنز که از کتاب بهارستان جامی برای کودکان بازنویسی شده است

روباهی که گول خورد
داستانی برگرفته از مرزبان نامه

مار خشمگین
داستانی برگرفته از مرزبان نامه

روباه وغازهای وحشی
داستانی برگرفته شده از فرائد السلوک

زبان پهلوان سالار
داستانی بر گرفته شده از عجایب نامه

همه عمر

سر آن ندارد امشب که براید آفتابی
چه خیالها گذر کرد وگذرنکرد خوابی
به چه دیر ماندی ای صبح که جان من برآمد
بزه کردی ونکردند مؤذنان ثوابی
نفس خروس بگرفت که نوبتی بخواند
همه بلبلان بمردندونماند جز غرابی

بونوئل در ستایش سادگی

2005-04-30T12:04:00.000-07:00

شوق و آفرینش

بونوئل را از آن جهت می ستایم که با دیدن فیلمهایش شوقی در وجودم زنده می شود که می خواندم به آفرینش. وشوری به من می بخشد تا دوباره .برخیزم و جهان را از نو نظاره گر شوم

حس می کنم خلاقیت ام دو چندان می شود و امیدوار می شوم که سینما تا .هنگامی که زندگی هست زنده می ماند

بونوئل ایده ها و موضوعاتی را بر می گزیند که در ظاهر ساده هستند ولی وقتی با تعمق به آنها نگاه کنیم عمقی عظیم در آنها کشف خواهیم کرد. و اینها میسر نشده است جز با کشف ظرفیتهایی که در سینما نامکشوف مانده است ؛ اما دامنه کشف به ساده ترین مراتب زندگی نیز رسیده است، همانها .که از دید بسیار نفرات دیده نشده یا از نظرگاه غایب مانده اند

حیرت

بونوئل علاقه ای به تصویر کشیدن تصاویرِ با شکوه و خیره کننده وعظیم با سیاهی

لشکرهایی بی شمار نداشت. دوست نداشت با دوربین شعبده بازی کند و چشمها را به حیرت وادارد. ادراک دیگرگون او از زیبایی و حیرت .اساس فیلمها و سینمای اورا می ساخت
بی شک سینماگری چون او عرصه های تازه ای را در هنر سینما گشوده است . ظرفیتهایی را کشف کرده که امیدوارمان می کند که سینما هیچگاه نخواهد مرد. از موارد وتمهای عمده ای که من در فیلم هایش دیده ام می :توانم از این ها نام ببرم

ساده گی عجیب و در عین حال پیچیدگی که او از پس این سادگی می آفریند شگفت انگیز است . درک منحصر به فرد وشگفت انگیز او از زیبایی .اساس فیلمهای او را می سازد
عدم قطعیت و شک آور ی در تمام ابنای هستی، همانهاکه در طول اعصار .به دیدۀ یقین به آنها نگریسته شده است

بسط واقعیت در وادیهای خیال ودخیل نمودن عناصر سورئال در واقعیتهای .روزمره، آنچنان که رؤیا و خواب
در خواب، غیرممکن ترین مسائل ورویدادها و غیر واقعی ترینشان پذیرفتنی جلوه گر می شوند. آن هنگام که از خواب برمی خیزیم هیچ چیز .راباور نداریم
او واقعیت را چنین به رؤیا آغشته می ک واین یکی دیگر از عرصه های شک آوری و عدم قطعیتی است که در تارو پود فیلمهایش تنیده شده است

آزاد اندیشی و غلبه عجیب او به سایر هنرها و دغدغۀ همیشگی بونوئل که همانا دین و اخلاقیات است، می خواندمان که بازنگری مجددی در هستی و .بنیانهای فکری خود بنماییم

از آن فیلمها که دوستشان دارم

زیبای روز

زیبای روز با بازی بسیار قوی کاترن دونوو که به اقرار خودش بهترین .بازی عمرش می باشد

ویریدیانا

ویریدیانا که عرصه عظیم شک آوری در بنیانهای اخلاقی و دینی آن دورۀ .اسپانیاست؛ دوره سیاه فاشیسم، دوره دیکتاتوری فرانکو

جذابیت پنهان بورژوازی

درجذابیت پنهان بورژوازی به طور دقیق می توان تمهای اسایی فیلمهای او را کشف کرد: عدم قطعیت ،کشف پیچیدگی از خلال ساد ه ترین امور .زندگی و دخالت رؤیا در واقعیت . حتی در امور روزمره زندگی

فیلم داستانی بسیار ساده دارد گفته های او را در باره این فیلم از کتاب با
.آخرین نفسهایم بخوانید

از کتابِ : با آخرین نفسهایم

ترجمه علی امینی نجفی

به کارها و حرفهایی که تکرار می شوند علاقه غریبی دارم این بار به دنبال بهانه ای

برای نمایش یک حرکت مکرر بودم که سیلبرمن موضوعی جالب تعریف کرد که برای خودش اتفاق افتاده بود : یک بار در یک شب سه شنبه عده ای از دوستانش را به مهمانی دعوت کرده بود اما فراموش کرده بود که موضوع را به همسرش بگوید و از آن بدتر اینکه یادش رفته بودکه .آن شب خودش به مهمانی دیگری دعوت دارد و در خانه نیست
بدین ترتیب مهمانها حدود ساعت نه یک یکی با دسته گلهایشان از راه می رسند خانم او که شام را خورده و آماده خوابیدن است با پیراهن خواب در .را برای آنها باز می کند. از این ماجرا اولین صحنه فیلم پدید آمد

حالا باید این طرح را بسط می دادیم و به روالی معقول و منطقی موقعیتهای داستانی دیگری بوجود می آوردیم تا ایده اصلی فیلم متجلی شود : چند دوست که دلشان می خواست در جایی با هم غذا بخورند اما هرگز موفق نمی شوند
پرورش این ایده کار ساده ای نبود ما پنج فیلمنامه گوناگون نوشتیم مشکل اصلی این بود

که باید میان موقعیتهای که معمول و منطقی بودند با انبوه موانع غیر منتظره ای که بایستی ساده وعادی به نظر برسند، تعادل مناسبی برقرار می کردیم. در اینجا باز به عالم رؤیا متوسل شدیم آن هم رؤیا. در رؤیا خوشحالی من بیشتر از این بابت است که سرانجام توانستم مشروب دلخواهم، مارتینی درای را در فیلم بگنجانم
.این فیلم در سال 1972 ساخته شد ویکسال بعد برنده جایزه اسکار گردید

(تاملات فلسفی ( از همان کتاب

تصادف، رهبر حقیقی عالم حیات است ضرورت، در مقامی پایین تر قرار دارد و از

خلوص وصداقت تصادف هم محروم است
فیلمنامۀ ایدالی که من همیشه در نظر دارم باید شروعی کاملا ًعادی و پیش .پاافتاده داشته باشد
برای مثال گدایی در حال عبور از خیابان، می بیند که از پنجره یک ماشینِ شیک دستی بیرون می آید و ته ماندۀ سیگار برگی را به بیرون پرتاب می کند. همین که گدا برای برای برداشتن سیگار جلو می رود ماشین دیگری او را زیر می گیرد و می کشد درباره این حادثه سئوالات زیادی را می توان مطرح کرد: چرا سیگار توجه گدا را جلب کرد؟ گدا در آن لحظه در خیابان چه می کرد؟ چرا مرد راننده درست در همان زمان سیگار را به بیرون ؟پرتاب کرد
هر پاسخی به این پرسشها خود پرسشهای بیشتر بر می انگیزد ما به تقاطعهای بیش ا زپیش گیج کننده ای می رسیم که به نوبه خود به تقاطعهای پیچیده تری می رسد. به شبکه جادوئی تو در توئی گام می گذاریم که به هر حال ناچاریم راهی در آن بجوییم بدین ترتیب با دنبال کردن علتهای ظاهری ِ امور که در حقیقت، چیزی جز رشته ای متناوب و بی کران از تصادفات نیستند، می توانیم در زمان هرچه دورتر برویم و به نحو سرگیجه آوری از گردونۀ تاریخ عبور کنیم؛ همۀ تمدنهای بشری را بی وقفه پشت سر بگذاریم و به اولین علائم حیات برسیم . سراسر دنیا را راز فرا گرفته است

(راز ( از همان کتاب

در خلوتگاه میان راز و تصادف؛ تخیل ره باز می کند. رهایی کامل انسان اما این آزادی

ا هم یاد گرفته اند که مثل آزادی های دیگر؛ محدود کنند و .از بین ببرند

می ستایمش

بونوئل را از آن جهت می ستایم که از پس ِ سادگی این چنین؛ رازهای بی پایانی را

بیرون می کشد؛ و آن را به پرسشهای تأمل برانگیز و شگفت می .کشاند
پس می توانیم بسیار ایده هارا از ساده ترین امورواتفاقات ریز و درشت زندگی بیابیم. هیچ دلیلی ندارد که به تمامی ِپرسشها پاسخ دهیم. یافتن پرسش و کشفی که از دقیق شدن به هستی عاید ما می شود؛ خودِ مقصد .می تواند باشد

هنوز

هنوز هم نمی دانم بگویم که تمام وقایع فیلم زیبای روز آیا در واقعیت می گذشت یا رویأ. هنوز به یقین نرسیده ام . بیشتر چون خوابی بر من گذشت که همه چیز را در دنیای خود پذیرفتنی می نمود. یا پس ازدیدن فیلم میل مبهم هوس هم چنین حسی داشتم و پس از پایان فیلم غوطه ور در فضایی بودم که فیلم آفریده بود. به این می اندیشم که گاهی در دسترس ترین چیزها چه دور ودست نیافتنی می شوند! مانند آن هنگام که درخواب هر چه تلاش می کنیم چشم بازکنیم وفریادی بزنیم ناتوانیم و بازوان رؤیا آنچنان سخت .در بر می گیردمان که تلاشهایمان همه بیهوده می شود

(و یک پرسش (از همان کتاب

روح بشر کمترین قدمی به سوی روشنایی بر نداشته است حتی شاید به تاریکی بیشتر

فرو رفته است در حیرتم که آن چشمه ها ی نیکی و ؟فرزانگی که ما را روزی نجات توانند داد از کجا خواهند جوشید

و شعری از من

میز های تاریک

چراغ روشن شد
پریدی
و

پرهایت
سئوالهایی شدند
بر
تمام نیمکتها ومیزها

تاریک که
می چکیدی
بر دیروز
امتدادِ باد، راز بود
که
نسرین آبستن شد
و ما
که دست می کشیدیم بر گونه های نوزادش
.می پژمرد

همواره لباس زنبورها عطر نسرین است
وپیراهنم بی سکر چراغ
.از پرنده و نسرین وشیدایی زنبور آکنده می شود

روشن می شوم در زلالی بالهایت
و

نیمکتها ومیزهای تاریک را می جویم

از زخمها ودلخوشیها

2005-04-15T04:23:00.000-07:00

از زخمها و دلخوشیها

نمی توان از دلبستگیها گفت .هوای دیدار تو ای خواستنی چه پرغبار واضطراب آلود شده است و اضطراب به روایتی پایان ناپذیر در پایان روز بدل گشته است. نه نه نمی توانم ازشادی ِ لحظۀ جذبه بگویم ،هنگامی که ملولم می کند همه آن چیزها که
مرا از خویشتن می گیرد و دوام پایان ناپذیرش روز را دشنه ای می کند بر سینۀ کلماتی که دیریست برآماسیده و ملتهب؛ ناگفته وناکام و ناتمام منتظرم بودند
.چشمانم شاهد همه آن چیزها که باور نداشتند

از اخوان

چه آرزوها كه داشتم من و ديگر ندارم
چها كه ميبينم و باور ندارم
چها چها چها كه ميبينم و باور ندارم

روایت دلخوشی

آنوقت، روایت دلخوشی زهر می شود، می نشیند بر گلو ولخته لخته شوق می چکد از حلق و دریغی غریب سراپایت را می پوشاند، چون محاق که ماه ِ لبریز ِ از دیدار را فرو می پوشد

چیزی نمی تواند مرا به لحظۀ طربم باز بخواند باید این حجم ِ سربی، کیسۀ خون ِ لخته فروشده در سینه، بترکد و چرک آن، کلمات را که سقط شده اند بیرون بریزد

نه نه هیچ چیز نمی تواند

هیچ چیز نمی تواند، حتی نگاه ِ نجیب تو که دعوتم می کند به سرودن
آگاه می توان بود بسیار وُ چون پردۀ نقاشی، بسیار تصویرهای دیگر را در خودفروپوشید
من همان پردۀ ناتمامم، که از دهشت صاعقه بساط رنگم بردریچه باغی فراموش شده در ذهن تو پاشیده شد. نشانی باغ در هیچ تمثالی و مجلسی نبود

حضور مقدس شادی

حضور ِ مقدس ِ شادی را می جستم، رویأی پایان ناپذیری بود. چون دهشت ِ ماهان که ازترسی به ترسی غلت می خورد واز دهشتی و کابوسی به دهشتی وکابوسی دیگر ورق می خورد

ستونهای بازوانت

ویران می شد از مقابل منظرم ستونهای ستبر بازوانت ومن که ابری بودم از شوق، دشت ِ حزن آلود سینه ات را با دریغ، ترک می کردم و باران را در خویش فرو می خوردم؛ مانند همان باغ که در گوشۀ ذهن من مرده بود مانند آن رواقها که کاشیهای هفت رنگ شان، بیرنگ شده بود مانند روحم که بی پناه تر از پیش، آسیمه سر می دوید

همه از زخم گفتم و نه همه آن چیزها که روح را می خراشد

واز شاملو

چلچلی

من آن مفهوم مجرد را جسته ام

پای در پای ِ آفتابی بی مصرف

که پیمانه می کنم
با پیمانۀ روزهای خویش که به چوبین کاسۀ جذامیان ماننده است

من آن مفهوم مجرد را جسته ام
من آن مفهوم مجرد را می جویم

پیمانه ها به چهل رسید و از آن بر گذشت
افسانه های سر گردانیت
ای قلب ِ در به در
به پایان خویش نزدیک می شود

بی هوده مرگ
به تهدید
:چشم می دراند
ما به حقیقت ساعت ها شهادت نداده ایم
جز به گونه ی این رنج ها
که از عشق های رنگین آدمیان به نصیب برده ایم
چونان خاطره ئی هر یک
در میا ن نهاده
از نیش خنجری با درختی
با این همه از یاد مبر
که ما

من وتو
انسان را
رعایت کردیم

خود اگر شاهکار خدا بود
یا نبود

وعشق را
رعایت کردیم

از باغ

سالها پیش، روزی به روستایی سرسبز رفتم. چون به یاد می آورم، گویا به تمامی در رویاء گذشته بود
آن در ختان تناور بادام، آن خنده های شکوفای گیلاس، آن همه بوته های شاداب انگور، آن برگها که خورشید را در پنجه هایشان گرفته بودند، آن خاک شوق آفرین، آن گل ِ مقدس که وقتی پای در آن می گذاشتم؛ خسته گی روز خسته گی آن همه دویدنها میان باغ از یاد می رفت چه شد؟

چه سکری

چه سُکر ِ خلسه آمیزی داشت باد ،وقتی درگریبانت می چرخید و سپس بناگوش را به زمزمه آکنده می کرد آه چه روزگاران خوشی شوق در من سماع می کرد؛ شب با من دعا می خواند؛ برای خاک، برای آب، برای شادابی ِ خوشه های ِ انگور، برای باد . آه چه روزگاران خوشی. میان باغ، میان بوته های انگور،با آهنگ دانوب آبی می رقصیدم. انگورها هم می رقصیدند برگها هم می رقصیدند. انگورها شیرین تر
می شدند. نمی دانم که چرا آن زمان، میان این همه آوا، با آهنگ شوق آفرین ِ اشتراوس
می رقصیدم .آه چه روزهای عزیزی
الان از آن باغ و از آن خوشه ها وبادامها وبادها چیزی به جای نمانده است. جوانان ِ ستبر بازو که همدم آب بودند دیگر نیستند و خاک افسرده است
وقتی که ذهن خاک از رویاندن تهی شده است پیرمرد تا کی زنده است تا باغ را زنده نگهدارد راستی گویا تمام آن دلخوشیها در رویأبود
نمی توانم باورش کنم نه شادابی اش را ونه ویرانیش را. زندگی بدون بوییدن برگهای انگور ورقصیدت با آهنگ اشتراوس و بوی برگهای گردو چاه دهشت ناکی است
در ختان حرفهایی داشتند که پوسید و باد برد ودر بغض خویش فرو غلتاند

کجاست

کجاست آن گِل، کجاست آن مرهم، تا برتن بریده درختان بگذارم
گوشم از صدای باد خالی است. بادی که در آوای دانوب آبی می رقصید

از فروغ

کسی به فکر گل ها نیست
کسی به فکر ماهی ها نیست
کسی نمی خواهد
باور کند که باغچه دارد می میرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود
و حس باغچه انگار

چیزی مجرد است که در انزوای باغچه پوسیده است

فرشها

روزی در سالیانی دور باز گذرم به روستایی در تبریز افتاد. روستایی که مردمانش باغ را و گل ودشت وآن همه چشمان ِمدهوش ِ زنان ودخترانی اثیری را و آهنگهای فراموش شده را این بار به هم می بافتند. همه بافنده فرش وقالی وگلیم بودند باغ بر تارو پودی از نخ وپنبه بافته می شد
هنوز آن همه شگفتی فراموشم نمی شود وآن همه شوق و آن همه هنر، که عاقبت سر از بازار ودستان کثیفی در می آورد که به پولی سیاه ،آن هم با هزار حرف بیهوده می خریدندش و حاصل آنهمه عمر را به قیمتهای گزاف بیشتر از آنی که بافنده بینوا فکرش
من می دیدم چشمان ِ معصوم چه دختران زیبایی تاراج می شد و چه دستانی که جز خسته گی چیزی برایشان باقی نمی ماند

طوفان در چشم

چه باغها؛ چه چشم اندازها که آفریده نمی شد

به کارگاهی در همان روستا سر زدم
گروهی بافنده با پشتهای خمیده وادعاهایی اندک وصبر ِ بسیار، ولی با طوفانهایی در چشم
بهشتی را می بافتند که توصیفش را نمی توانم این بار نه از روی نقشه( و باید دانست که بافتن همیشه از روی نقشه ای به دقت تقطیع شده وحساب شده وتفکیک شده میسر است.) بلکه مستقیم، تابلویی شگفت انگیز را بدون همه اینهامی بافتند .آن دقتهای ریاضی در ذهنشان انجام می شد و هیچ نقشۀ تقطیع شده ای در بین نبود و در چشمشان رودی از شگفتی بود که جاری می شد ایا شگفت انگیز نیست؟
چه باغی در چشم تو بود چه شوقی را گریه از من ربود
چه باغی چه باغی که روشنای چشمم بود

دیگر تا مجالی دیگر و زخمی ودلخوشی دیگر

شعری از من

قصه ها

تاریکی را سایه ها روشن می کنند
پیراهنم کوچک می شود
قصه ها قد می کشند
ا ز چشم ها
به دستهای خویش پناه می برم

ماه سایه ها را روی قصه ها می شنود
و می شکند

از دلبستگیهای مقدس

2005-03-24T21:01:00.000-08:00

(از دلبستگی های مقدس (پاره اول

سلام وتبریک سال نو به تمام دوستان دور ونزدیک که تبریکم گفتند ومن نتوانستم دستان پر محبتشان را بفشارم

ژان رنوار

ژان رنوار فیلم ساز مورد علاقه ام می گوید: می دانید چرا ما به هنگام سلام، با یکدیگر دست
می دهیم ؟ زیرا که روح در زیر پوست خفته است

به راستی چه بر سر این روح آمده است ؟ همانطور که قبل ترهم گفتم من این دوره را دوره تنهایی روح نامگذاری می کنم. حال هر آنچه به یادم آید از تمامی آن شعرها که دوستشان دارم و یاد بعضی نفرات که عزیزند، در اینجاست

در اینجا

در اینجا می خواهم پشت کلماتی مخفی شوم که همیشه برایم خلاقیت زا و شور آفرین بوده اند . هر از چند گاهی با شما از دلخوشیهایم می گویم اینبار از شعر وشاعران

لیلا فرجامی

شاید شناخته شده چون آتشی یا احمدی یا مجابی و ...نباشد ولی حتم بدانید که بزرگ است . شعری از لیلا فرجامی

نقض جناب فروید در تاج محل
گاه اوقات، یک سیگار تنها یک سیگار است » فروید

گاه اوقات، یک سیگار تنها یک سیگار نیست
اما می تواند برجی باشد
کشیده
که از بلندی آن
می شود ستونهای برهنه ی تاج محل را دید
که سخت و شفاف
پیچکهای مرمرینی می گردند
بسته و باز
خمیده و راست
مثل دو بازوی مردانه ی ِ محبوب
گرداگرد عمود پاهایم
و منم آن معبد ساراسوآتی
که ذن نشسته است در میان باغها و فواره و زائرها
و محبوب
آن دریای تاریک هند
که بر پیشانی سنگی ام می رقصد
و شروع به چکیدن خواهد کرد
قطره
قطره
قطره
آه

به راستی، آبهای شیرین تو از کدام کرانه می آیند

شاه جهان ِ من؟
که من معبد ساراسوآتی
پر از ماهی های تند گریز سفیدت می شوم
که در جنبش بقایی شان
همه ی درهای ِ بسته ام را باز می کنند
و دوباره می بندند
و من محراب دایره ی سرخی می گردم
برای دفن رازهای کوچکت
و مادر ِ تمامی مرگ هایی
که تو را جاودانه خواهند کرد

منم آن معبد ساراسوآتی
غرق دریای تاریک هند
که چشمهایش را زیر امواج پلک فروخواهد کشید و ...

گاه اوقات، یک سیگار تنها یک سیگار نیست
اما می تواند برجی باشد کشیده
که از بلندای آن
بشود بوسه ی چهارصد ساله ی شاه جهان را
بر خیسی ِ دو لب مَلَک ممتاز دید
و به آرامی
حسرت خورد

چه شبها

چه شبها ، چه شبها که با این شعرها به دیدار صبح رفته ام با صدایی که نقش بر نهانخانه دل شده است در نوازش راز آلود آداجیو

من این شعرها را از نوار صوتی به نام چیدن سپیده دم پیاده کرده ام از این رو اسمی ندارند من با شماره آنها را

از هم تفکیک نموده ام

از مارگوت بیگل با ترجمه احمد شاملو

( 1)

ساده است نوازش سگی ولگرد
شاهد آن بودن که چگونه زیر غلتکی می رود
وگفتن اینکه سگ من نبود

ساده است ستایش گلی
چیدنش واز یاد بردن
که گلدان را آب باید داد

ساده است بهره جویی از انسانی
دوست داشتن بی احساس عشقی
او را به خود وانهادن و گفتن که دیگر نمیشناسمش

ساده است لغزشهای خود را شناختن
با دیگران زیستن به حساب ایشان
و گفتن که من این چنینم

ساده است
که چگونه می زیم

باری زیستن
سخت ساده است
و پیچیده نیز هم

( 2)

می باید خود را از دام اوهام برهانیم
گر بر آن سریم که همه چیزی را در یابیم
می باید ایمان داشت
که به هنگام
تنها از نیروی فرزانگی خویش
مدد باید جست

( 3 )

عشق، عشق می آفریند
عشق، زندگی می بخشد
زندگی، رنج به همراه دارد
رنج، دلشوره می آفریند
دلشوره، جرأت می بخشد
جرأت، اعتماد به همراه دارد
اعتماد، امید می آفریند
امید، زندگی می بخشد
زندگی ،عشق می آفریند
عشق ،عشق می آفریند

ا ز لورکا برای ماه می گفتم ،هر شب، همراه خوابگردی ها در نوای آرام توکاتا فوگ

از فدریکو گارسیا لورکا با ترجمه احمد شاملو

بر شاخه های درخت غار
دو کبوتر
تاریک دید م
یکی خورشید بود وآن دیگری ماه

همسایه های کوچک
با آنان چنین گفتم
گور من کجا خواهد بود

در دنباله دامن من
چنین گفت خورشید

در گلوگاه من
چنین گفت ماه

ومن که زمین را بر گرده خویش
داشتم و پیش می رفتم
دو عقاب دیدم همه از برف
و دختری سراپا عریان
که یکی دیگری بود و دختر هیچکس نبود

عقابان کوچک
به آنان چنین گفتم
گور من کجا خواهد بود
در دنباله دامن من
چنین گفت خورشید

در گلوگاه من
چنین گفت ماه

بر شاخساران
درخت غار دو کبوتر عریان دیدم
یکی دیگری بود و هردو هیچ نبودند

شعری از خوان رامون خیمه نز با ترجمه یوسف اباذری

تو را فراموش کرده بودم
آسمان
وتو چیزی بیشتر
از حضور مبهم نور نبودی
رؤیت شده –بی نامی-
با چشمان خسته رخوت زده من

و تو ظاهر شدی در میان کلام
کاهل ونومید مسافر
همچون منظری از آبچاله های مکرر کوچک
در سرزمین آب خیزی رؤیت شده در خواب

امروز بر تو خیره شده آهسته
وتو صعود کردی به اسم خود
آهسته آهسته

از رابیندرانات تاگور با ترجمه :ع. پاشایی

80

صدای تو ای دوست
در دل من آواره است
هم چون آوای درهم دریا
میان این کاجهای نیوشنده

203

روز با هیاهوی این زمین کوچک
سکوت جهان را غرق می کند

190

دلم آرام گیرو
غبار بر میانگیز
جهان را بگذار که راهی به سوی تو بیابد

مسیر سبز مه آلود

به یاد مسیر سبز مه آلودی در فیلم آیینه می افتم که پدر را انتظار می کشید و غربت مادر را می گریست و باد ،بغض هایش را با خود به سرزمینهای دور می برد

از آرسنی تارکوفسکی با ترجمه بابک احمدی

دیروز از صبح چشم انتظار تو بودم
می گفتند نمی آید چنین می پنداشتند
چه روز زیبایی بود یادت هست
روز فراغت ومن ،بی نیاز به تن پوش

امروز آمدی پایان روزی عبوس
روزی به رنگ سرب
باران می آمد
شاخه ها وچشم انداز در انجماد قطره ها

واژه که تسکین نمی دهد
دستمال که اشک را نمی زداید

از یدالله رویایی

از رویایی چیز های زیادی می توان آموخت :ادراک دیگرگون از اشیاء و کلمات
مقتصد در بکار بردن کلمه
انسجام ساختاری

شدن مادر

هزار صفحه سینه داشت
هزار صفحه سینه را
به سایه داد
و سایه ای که می کشیدش
در دست
هزار ایینه داشت
هزار صفحه سینه در هزار ایینه
تنی تناهی شد
تنان نامتناهی شد

شعر173 از لبریخته ها

چه شاخسار سبزی روی زبان توست
وقتی نسیم سرد دهانهای سرخ
با شاخسار سبز تو در بازی است

وبازی زبان تو افتاده هایش را
به شاخسار دیگری می بازد
افتاده های بازی اما خود
با شاخسار سرد دیگر
به بازی نسیم برمی خیزند
و میوه های سرخ زبان تو
در بازی های باد که

می افتند
همیشه برگ آخر بر نوک شاخسار
واژه آرام مرگ
هول بزرگ بازی
افتادن

از مهدی اخوان ثالث

اولین بار که این شعر را از زبان دوستی شنیدم فکر نمی کردم که از اخوان باشد متعجب شدم، آن کلام خشمناک و عصبی چقدر لطیف و دوست داشتنی شده است!

ما چون دو دریچه روبروی هم
آگاه زهر بگو مگوی هم
هر روز سلام وپرسش و خنده
هر روز قرار روز آینده
عمر آینه بهشت اما...آه
بیش از شب وروز تیر ودی کوتاه
اکنون دل من شکسته وخسته است
زیرا یکی از دریچه ها بسته است
نه مهر فسون نه ماه جادو کرد
نفرین به سفر که هر چه کرد اوکرد

بیدل دهلوی

همیشه گسترده گی تخیل بیدل مرا شگفت زده کرده است مضمونی نیست که او از آن یک شگفتی نیافریده باشد. همیشه تصاویرش برایم خلاف آمد عادتند . یادش به خیر آن سفرها که از کوهساران ودشت آغاز می شد وبه جنگلهای مه گرفته گیلان ختم می شد. خلسه ای بود برای چشم و سماعی برای پاها
در اواخر سفر در کلبه ای جمع می شدیم ودر درد لذت بخشی که از پاها می لغزید واز کشاله ران بالا می امد وبه دستها می رسید، اشعار بیدل را می خواندیم
زین گلستان درس دیدار که می خوانیم ما
اینقدر آیینه نتوان شد که حیرانیم ما
عالمی را وحشت ما چون سحر آواره کرد
چین فروش دامن صحرای امکانیم ما
غیر عریانی لباسی نیست تا پوشد کسی
از خجالت چون صدا در خویش پنهانیم ما
هر نفس باید عبث رسوای خود بینی شدن
تا نمی پوشیم چشم از خویش عریانیم ما
در تغافل خانه ابروی او چین می کشیم
عمرها شد نقشبند طاق نسیانیم ما

کلام من

اینجا شعر نه کلام من که کلام هم نوعان منست زمزمه ای که بی اختیار لبانم را می گشاید به گفتن راز

وشعری از غادةالسّمان شاعر سوری با ترجمه عبدالحسین فرزاد

زنی عاشق که با جغد دهشت در پرواز است

در خانۀ زن شرقی
الفبا می میرد
در قربانگاه روزمرگی های حقیر

آیا ظرف های نقره ای را برق انداخته ای
به جای حروف الفبا؟
آیا فرش ها و پشتی ها را
گرد گیری کرده ای
و گذاشته ای که مژگان سرمه کشیده ات را
غبار آلود کنند؟

مهمانان کی می آیند؟
با عجله به مرغدانی برو
درون بیهودگی

آیا سیب زمینی ها را سرخ کرده ای
روی اجاق
و حروفت را خرد کرده ای؟
آیا آن پیراهن مخملت را می پوشی
همان لباس دیوانه هارا؟

آیا برای نقابهای کارناوال
تملق می گویی؟

آیا کفشهای مهمانان را
با مرکب قلمت
رنگین خواهی کرد
و خون استعدادت را بیرون کشیده ای
درشبی که آنها در آستانۀ تر ساند نت
گربه را در حجله کشتند؟

آنجا مقبره ایست
به نام روزمرگی
که در آن حروف الفبای زن شرقی
دفن می شود
مانند بدنه ماشین های در هم شکسته زنگ زده
که همواره رویای باد و دوردستها و شهوت افق را
می بینند ...

هر شب قصه می گویم
برای پنجره ای در افق فلزی مقبره
آرام از آن بالا می روم
و گریزان به جنگل می جهم
تا بالها یم را بگسترانم
پیش از آن که زنگار و بید
آنها را بخورند
و با جغد دهشت
به سرزمین رازها پرواز می کنم
به دور از مقبره های حروف
در دهلیز های قربانگاه غم های شرقی

عبید زاکانی

وقتی نام عبید زاکانی می آید بی اختیار به یاد طنز های گزنده و شوخ وشی رندانه او می افتیم. او غزلهای لطیف هم بسیار دارد و لطفی بیش از اندازه دارد وقتی این غزل را با صدای سحر انگیز آذر پژ وهش وگلپایگانی بشنوی.

جفا مکن که جفا رسم دلربایی نیست
جدا مشو که مرا طاقت جدایی نیست
مدام آتش شوق تو درون منست
چنانکه یکدم از آن اتشم رهایی نیست
وفا نمودن و برگشتن و جفا کردن
طریق یاری وآیین دلربایی نیست
زعکس چهرۀ خود چشم ما منور کن
که دیده را جز از آن وجه ،روشنایی نیست
من از تو بوسه تمنا کجا توانم کرد
چو گرد کوی توام زهرِۀ گدایی نیست
به سعی دولت وصلت نمیشود حاصل
محققست که دولت به جز عطایی نیست
عبید پیش کسانی که عشق می ورزند
شب وصال کم از صبح پادشاهی نیست

سنگ آفتاب

نمی توان از شعر سخن گفت بی یادکردی از سنگ آفتاب

فرازی از آن را در این جا می اورم

با ترجمه احمد میر علایی

من از درون تالارهای صوت می گذرم
از میان موجودات پژ واکی می لغزم
از خلال شفافیت چونان مرد کوری می گذرم
در انعکاسی محو ودر بازتابی دیگر متولد می شوم

آه جنگل ستونهای گلابتونی شده با جادو
من از زیر آسمانه های نور
به درون دالانهای درخشان پاییز نفوذ می کنم

من از میان تن تو همچنان می گذرم که از میان جهان
شکم تو میدانی است سوخته از آفتاب
پستانهای تو پاسدار اسرار متوازی خویش است
نگاه های من چون پیچکی بر تو می پیچد

تو آن شهری که دریایت محاصره کرده است
باروهایی که نور دو نیمه شان کرده است
به رنگ هلو، نمکزار
به رنگ صخره ها وپرنده هایی
که مقهور نیمروزی هستند که این همه را به خود کشیده است
به رنگ هوسهای من لباس پوشیده
چون اندیشه من عریان می روی
من از میان چشمانت می گذرم بدان سان که از میان آب
چشمانی که ببرها برای نوشیدن رؤیا به کنارش می آیند
شعله هایی که مرغ زرین پر در آن آتش می گیرد

من از میان پیشانی ات می گذرم بدان سان که از میان ماه
و از میان اندیشه ات همچنان که از میان ابری
و از میان شکمت بدان سان که از میان رؤیایت

ودر آخر شعری از خودم

يوسف نيستم

نور بالا مي آمد
وهرچه ديده بود
بالا مي آورد

من خوابي ديدم
كه درون اين نورها نبود
با ايواني كه در آن
دختري، چين هاي رقصش را
جمع كرد
تا به زني بدل شود

زني كه صورتش را در چادري پيچيد
به چشمهايم فرستاد
تا راز سر به مهر قحط هفت ساله را به من باز گويد

يوسف نيستم
و ديري است كه خوابهايم را خاك كرده ام
اميد
ديگراني كه پدر به صبر يعقوب دارند
در آن هفت سال نعمت
صورتت را ميان اين نورها كه بالا
مي آيند
بشناسند

هنوز بيدارم

حوصله پرسش

2005-03-06T08:47:00.000-08:00

حوصله وقت

وقتي به آن ملحفه چهل تكه رنگارنگ نگاه مي كنم با خودم مي گويم مادر با چه حوصله اي تكه پارچه هاي مانده از دوخت ودوزها را كه بايد به دور مي ريخته به هم دوخته است. يا لباسهاي ما كه يك يك اسير بازيگوشي ها وشيطنت ها تكه و پاره بر جاي مي ماند، جمع مي شد وبا سوزن و نخي كه از آن ميان صبور وآرام مي گذشت به هم پيوند مي خورد، و چون يك پازل رنگي چشم را در خود به گشت وگذار وا مي داشت ساعتها در زيرزمين آن حياط قديمي، آشيانه مرغهايش ر ا تميز مي كرد، كاه تازه مي ريخت ومرغها را عاشقانه در آغوش مي كشيد و به خود مي فشرد و شايد هم برايشان لا لايي مي خواند و سپس برجاي مي ماند تا يك يك چشم ببندند. آنها هم جا ي فراخ داشتند وهم اطميناني كه وعده امنيت وآرامش مي داد . از طنين صدايشان مي فهميد كه چه مي خواهند به حوصله مي انديشم به حوصله اي كه مادر را وا مي داشت با آن همه خسته گي، شب هنگام با صداي ماهي ها بيدار شود ماهي از آب بيرون افتاده را از زمين بردارد و سپس آن را در آب بيندازدبي شك صداي رستگاري نيزبه همين سادگي به گوشش مي رسيده است، صدايي كه ما ديگر آنرا نمي شنويم با صداي قمريها وسارها روز جديد آغاز مي شد. در تابستان كه تشنه گي هلاك مان مي كرد دوباره مادر حوصله فراخش را به كار مي گر فت و خاكشير را به دفعات مي شست و چند باره صاف مي كر د، بعد در يخچال مي گذاشت تا تشنه گي هاي ما را كه بي قرار بوديم وبازيگوش، بر طرف كند

حوصله تن

مستند زيبايي كه چند مدت پيش از شبكه چهار پخش شد، زندگي ماري را نشان مي داد كه در كوير تفتيده اي زندگي مي كرد و عجب تاب مي آورد هرم ذوب كننده گرما را خزيدن او منحصر به فرد و تابع شرايطي بود كه در آن زندگي مي كرد او با خزيدن خاص خود، با گرما به گونه اي شگفت آور كنار مي آمد او سعي مي كرد موقع خزيدن همه اندامش را با خاك تماس ندهد. حركت مار مجمو عه اي بود از: خيزش، بالا رفتن، پايين آمدن. و هربار اين عمل در قسمتي از بدنش انجام مي گرفت .او كوير آتش خيز را مي شناخت و طبع آن را مي دانست . به اندام خويش نيزآگاه بود وبه جاي عناد وستيزه، از سر مدارا عمل مي كرد.چرا كه او بدون در نظر گرفتن خصلت كوير و نيز هنجار هاي اندام خويش، بايد قدم در جاي ديگري مي گذاشت كه شايد با طبيعت او سازگار نبود و باعث نابودي اش مي شد. او حوصله داشت و صبر را خوب مي فهميد

حوصله پرسش

چرا با طبيعت از سر عناد بر خواستيم و ديگر صدايش را نمي شنويم؟ آن حوصله عظيم، گويا در رويا بود والان درباور مان نمي گنجد. شتاب، عظمت نگاه را مي گيرد گذر بي مهابا خسته گي ذهن را به همراه دارد، بي آنكه چيزي در ته ذهن رسوب كند. حالا چشم انداز نيز خود ملال زا وخسته گي آور است چرا كه ما گره هاي كوري شده ايم براي تن وروانمان كه با هيچ باطل السحر و جادويي از هم فرو نمي پاشد، ما را رها نمي كند و واقعيتي دروغين از فضاي تن مي سازد. آنگاه تن در به در لحظه هاي اضطراب مي شود، آنگاه ما هم بي اعتنا او را در زخمي التيام ناپذيررها مي كنيم، زخمي كه عاقبت به روح مي زند

حوصله آب

آب بي آنكه تلاطمي به خود دهد در ذهن زمين رسوخ مي كند و آرام دره اي را حفر مي نمايد و اين عمل نه آني است و نه از سر عناد چنين حوصله اي ديگر ازما كه روزي در آغوش طبيعت بوديم از ياد رفته است. اين چنين هم كه با طبيعت ارگانيك وفيزيولوژيك خود سر عناد داريم و نيمي شرش مي دانيم ونيمي خير، راه تاريكي را مي پيماييم

چرا با خويش از سر عناد برخواستيم؟ نيمي را خواستيم ونيمي را به لعن وعناد برخاستيم و ندانستيم كه انسان آميزه اي از اين د و است. ما اختصاصات فيزولوژيك و اساسي خود را انكار كرديم و ندانستيم كه جسم مريض، روح را نيز در معرض مرض قرار مي دهد هستي انسان با اين دومعنا مي يابد. نديده گرفتن هر كدام به جراحت ديگري مي ا نجامد و جراحت جسم اگر التيام يابد، بي شك جراحت روح التيام ناپذير است من اين دوره را دوره تنهايي و بي پناهي روح مي دانم. روح در بستري رشد كرد كه عارفان وشاعرانش او را از عشق زميني بر حذر داشته بودند وخال ولب وزلف همه كنايه بود و شايد هم حكايت رندانه اي از طلبي كه تن را اول بار مي سوخت وسپس به روح مي زد پس نتيجه اين مي شود كه تنهايي روح در ما ديرينه بوده است

خسته وسنگين

نواي محزون زني خسته وسنگين مي خواند و ترانه محزونش را ويولوني بي تاب بر آستان دلتنگيم مي كارد

مي زده شب چوزميكده باز آيم
بر سر كوي تو من به نياز آيم

دلداده رهگذرم از خود نبود خبرم اي فتنه گرم

شبها سر كوي تو آشفته چو موي تو
مي آيم تا جويم خانه به خانه مگر از تو نشانه

مي سوزم شبها با شمع رخ تو با سوز نهان
مي سازم با اين اتش دل خود با خواهش جان

تشنه اي به راه سرابم به لب رسيده جان چو حبابم
مستم وخرابم

فارغ از غمت چه نشستي چرا دل مرا بشكستي
همچون تو مستي

مست از باده ام يا از آ ن نگه

بر تو عاشقم يا بر روي مه

من
بر تو عاشقم بر تو عاشقم
قلب من نشد شاد از عشق تو
داد از عشق تو

مي زده شب چو زميكده باز ايم...

مادر

مادر حوصله داشت ، آواز قمريها و بي تابي ماهيان را مي فهميد. واز صداي قدمهاي ما، پي به زخمهاي ما مي برد كه همه از بازيگوشي بود . حالا مادر پير شده است و زخمهاي ما بزرگتر

از بيژن نجدي

2

يك دسته گل

با بوي تن گوسفندان ودختران قاليباف
ا زقاليچه مي آيد
به سفره هفت سين من

چمداني پر از روزنامه ها و لباس
از پنجدري
ساكنان چسبيده بر صفحه آلبوم
از تاقچه آمده اند
با نيمرخ مقوايي
بايد به پرده بگويم كنار برود
كه سال برود
و اسفند را
با كاسه مي ريزم
از اتاق به
حياط

در حياط
روي پله ها
فرش انداخته ام زير پاي سالي
كه بايد همين لحظه
از راه برسد
ماهي سرخ
در تنگ بلورو آ ب
بي صدا مي گويد آب، آب
من در فصل زمستان وبهار مي گويم
يا اولوالباب

از راديوست
كه مي شنوم
باز هم عيد شده است

نقاشي

هريك از هنرهاي هفت گانه باحسي سرو كار دارند: نقاشي بابينايي،موسيقي باشنوايي،رقص وتئاتروسينما با بينايي وشنوايي مجسمه سازي با بينايي و به زعم من معماري با همه اين احساسات به علاوه لامسه سروكار دارد.اگر نقاش براي مهم ترين بخش تصوير، نقطه طلايي را در نظر نگيرد آن قسمت تصويراز ديده فرار مي كند. اگر نقاش هرچقدر هم بر آ ن تاكيد داشته باشد، اين تاكيد فقط در ذهن است وچون به عينيت درنيامده، تاثير خود را از دست مي دهد. يك نقاش براي تاثير گذاري بيشترو بهتراثرش بايد تن به رعايت قواعد بدهد، و رعايت قواعد، يعني شناخت خصوصيات حس بينايي و احترام به آن

رامبراند، پيكاسو، دورر

آن فضا ها ، اندامها،صورتها كه در تاريك روشن نقاشيهاي رامبراند به وجود آمده اند، چيزي نيستتند جز شناخت عظيمي از تاثير گذاريهاي نور وتاريكي . در نقاشيهاي پيكاسو شناخت يكه اي از خصوصيات خط، موج مي زند، ودر نقاشيهاي آلبرشت دورر، شناخت از راز تاثير گذاري سطوح مختلف رنگي

رقص

رقص شعف جسم است كه روح را نوراني مي كند،كشش ظريف عضلا ت است

قوسهايي كه از پاها كشيده مي شودو در انحناي ظريف اندامها فرود مي ايد. رقص، رعايت تناسب اندام انسان است
پيچ وتاب سرخوشانه جسم، زبان روح است

تا عضلات سرزنده وشاداب نباشند، يابه تمامي به ظهور در نيايند، چگونه مي توانند ضيافتي براي چشمها شوند؟

محمد نوري

وقتي ترانه شاليزا ر محمد نوري را مي شنوم بوي شالي در مشامم مي پيچد. جنگلهاي مه گرفته گيلان را مي بينم و آواززنان شالي كار را مي شنوم. اين آواز جغرافياي گيلان را برايم ترسيم مي كند. پس ضيافتي است براي چشم مي گريستم، هنگامي كه هموطنانم چون قحطي زدگان، سراسيمه به دنبال ماشين حمل غذا مي دويدند و مه سر به شانه راشها گذاشته بود و از بلاي ناگهان ميگريست.جغرافياي من زخمي است

شعري از كتابم

جغرافيا

جابلقا را كه از نقشه پاك كرديم
خوارزم را كه گريستيم
از نيشابور جز پوست مه
چيزي نبود
كه بنويسيمش

فيروزه اي بر انگشت نشانديم
شاهدي جز اشك
مه اي فيروزه رنگ

از نيشابور جز انگشتي كبود
بر نقشه نمانده بود

ازپوست جز تني پاك
از پا جز همه تاولهاي جابلقا
و ازجغرافيا
تنها همين باقي مانده بود